รวมคลิปเสียง MP3 คอร์สปฏิบัติธรรม

dhamma-mp3

quote-2-2  ฟังคลิปเสียง MP3 จากคอร์สปฏิบัติต่างๆ
และการบรรยายธรรมต่างๆ ที่น่าฟัง
  quote-2

–  คอร์สปฏิบัติธรรม “มัคคานุคาเบื้องต้น” (สำหรับผู้เริ่มต้น หรือต้องการปูพื้นฐานต่างๆ)
https://dhammaway.wordpress.com/2014/07/25/ajprasert-mukkanuka-basic/
–  คอร์สปฏิบัติธรรม “คอร์สเข้ม-คอร์สนี้ไม่มีในโลก”
https://dhammaway.wordpress.com/2015/02/19/hardcore-course/
–  คอร์สปฏิบัติธรรม “คอร์สนี้ไม่รู้เรื่อง”
https://dhammaway.wordpress.com/2014/11/28/mukkanuka-understand-course/
–  คอร์สปฏิบัติธรรม “ทุบเปลือกทำลายเม็ด”
https://dhammaway.wordpress.com/2014/09/16/destroy-seed-ajprasert/
–  คอร์สปฏิบัติธรรม “ไฟลุกกลางหอธรรม”
https://dhammaway.wordpress.com/2015/02/28/on-fire-course/
–  คอร์สปฏิบัติธรรม “มัคาคานุคา ก-ฮ”
https://dhammaway.wordpress.com/2014/12/12/makkanuka-a-z/
–  ธรรมบรรยายเรื่อง “พ้นทุกข์ด้วย มรรค ๘”
https://dhammaway.files.wordpress.com/2015/02/freedom-by-mak8.mp3
–  ธรรมบรรยายเรื่อง “ความเชื่อมโยงอริยมรรค กับ การปฏิบัติธรรม”
https://dhammaway.files.wordpress.com/2014/01/dhamma-practice-on-mak-aj-prasert.mp3
–  ธรรมบรรยายเรื่อง “อิสระจากอวิชชา”
https://dhammaway.files.wordpress.com/2014/01/free_from_ignorance-aj_prasert.mp3
–  ธรรมบรรยายเรื่อง “ปฏิจจสมุปบาท…เราเข้าใจได้นะ”
https://dhammaway.files.wordpress.com/2013/09/dependent_origination.mp3
–  สอนนั่งสมาธิ นำนั่งสมาธิ และแผ่เมตตา
https://dhammaway.files.wordpress.com/2014/08/ajprasert-teaching-meditation-1.mp3
–  นำแผ่เมตตา แผ่ส่วนบุญอุทิศส่วนกุศล
https://dhammaway.files.wordpress.com/2014/08/ajprasert-metta-1.mp3
–  อริยมรรคมีองค์ 8 (เสียงอ่านประกอบดนตรี)
https://dhammaway.files.wordpress.com/2013/08/muk8_edit-aj_prasert.mp3
ท่านสามารถสมัครเข้าคอร์สปฏิบัติธรรมได้ที่เว็บไซต์ “สวนยินดี”
http://suanyindee.net/

คลิปเสียง MP3 คอร์สปฏิบัติธรรม “คอร์สเข้ม-คอร์สนี้ไม่มีในโลก”

World-2

quote-2-2   ฟังคลิปเสียง   mp3   จากคอร์สปฏิบัติธรรม quote-2

ในคอร์สปฏิบัติธรรม “คอร์สเข้ม-คอร์สนี้ไม่มีในโลก
ธรรมบรรยายโดยท่านอาจารย์ประเสริฐ อุทัยเฉลิม

เป็นคอร์สปฏิบัติธรรมที่ดีมากๆ คอร์สหนึ่ง แนะนำให้ฟังให้ได้

ท่านสามารถดาวโหลดฟังได้ที่นี่

ตอนที่ 1 – https://dhammaway.files.wordpress.com/2014/06/mukkanuka-unseen-course-1.mp3

ตอนที่ 2 – https://dhammaway.files.wordpress.com/2014/06/mukkanuka-unseen-course-2.mp3

ตอนที่ 3 – https://dhammaway.files.wordpress.com/2014/06/mukkanuka-unseen-course-3.mp3

ตอนที่ 4 – https://dhammaway.files.wordpress.com/2014/06/mukkanuka-unseen-course-4.mp3

ตอนที่ 5 – https://dhammaway.files.wordpress.com/2014/06/mukkanuka-unseen-course-5-6.mp3

ตอนที่ 7 – https://dhammaway.files.wordpress.com/2014/06/mukkanuka-unseen-course-7.mp3

ตอนที่ 8 – https://dhammaway.files.wordpress.com/2014/06/mukkanuka-unseen-course-8.mp3

ตอนที่ 9 – https://dhammaway.files.wordpress.com/2014/06/mukkanuka-unseen-course-9.mp3

ตอนที่ 10 – https://dhammaway.files.wordpress.com/2014/06/mukkanuka-unseen-course-10.mp3

ตอนที่ 11 – https://dhammaway.files.wordpress.com/2014/06/mukkanuka-unseen-course-11.mp3

ตอนที่ 12 – https://dhammaway.files.wordpress.com/2014/06/mukkanuka-unseen-course-12.mp3

ตอนที่ 13 – https://dhammaway.files.wordpress.com/2014/06/mukkanuka-unseen-course-13.mp3

ตอนที่ 14 – https://dhammaway.files.wordpress.com/2014/06/mukkanuka-unseen-course-14.mp3

ตอนที่ 15 – https://dhammaway.files.wordpress.com/2014/06/mukkanuka-unseen-course-15.mp3

ตอนที่ 16 – https://dhammaway.files.wordpress.com/2014/06/mukkanuka-unseen-course-16.mp3

ตอนที่ 17 – https://dhammaway.files.wordpress.com/2014/06/mukkanuka-unseen-course-17.mp3

ตอนที่ 18 – https://dhammaway.files.wordpress.com/2014/06/mukkanuka-unseen-course-18.mp3

ตอนที่ 19 – https://dhammaway.files.wordpress.com/2014/06/mukkanuka-unseen-course-19.mp3

ตอนที่ 20 – https://dhammaway.files.wordpress.com/2014/06/mukkanuka-unseen-course-20.mp3

ตอนที่ 21 – https://dhammaway.files.wordpress.com/2014/06/mukkanuka-unseen-course-21.mp3

ตอนที่ 22 – https://dhammaway.files.wordpress.com/2014/06/mukkanuka-unseen-course-22.mp3

ตอนที่ 23 – https://dhammaway.files.wordpress.com/2014/06/mukkanuka-unseen-course-23.mp3

ตอนที่ 24 – https://dhammaway.files.wordpress.com/2014/06/mukkanuka-unseen-course-24.mp3

ตอนที่ 25 – https://dhammaway.files.wordpress.com/2014/06/mukkanuka-unseen-course-25.mp3

ตอนที่ 26 – https://dhammaway.files.wordpress.com/2014/06/mukkanuka-unseen-course-26.mp3

ตอนที่ 27 – https://dhammaway.files.wordpress.com/2014/06/mukkanuka-unseen-course-27.mp3

ตอนที่ 28 – https://dhammaway.files.wordpress.com/2014/06/mukkanuka-unseen-course-28.mp3

ตอนที่ 29 – https://dhammaway.files.wordpress.com/2014/06/mukkanuka-unseen-course-29.mp3

ตอนที่ 30 – https://dhammaway.files.wordpress.com/2014/06/mukkanuka-unseen-course-30.mp3

ตอนที่ 31 – https://dhammaway.files.wordpress.com/2014/06/mukkanuka-unseen-course-31.mp3

ตอนที่ 32 – https://dhammaway.files.wordpress.com/2014/06/mukkanuka-unseen-course-32.mp3

ตอนที่ 33 – https://dhammaway.files.wordpress.com/2014/06/mukkanuka-unseen-course-33.mp3

ตอนที่ 34 – https://dhammaway.files.wordpress.com/2014/06/mukkanuka-unseen-course-34.mp3

ตอนที่ 35 – https://dhammaway.files.wordpress.com/2014/06/mukkanuka-unseen-course-35.mp3

ตอนที่ 36 – https://dhammaway.files.wordpress.com/2014/06/mukkanuka-unseen-course-36.mp3

ตอนที่ 37 – https://dhammaway.files.wordpress.com/2014/06/mukkanuka-unseen-course-37.mp3

ตอนที่ 38 – https://dhammaway.files.wordpress.com/2014/06/mukkanuka-unseen-course-38.mp3

ตอนที่ 39 – https://dhammaway.files.wordpress.com/2014/06/mukkanuka-unseen-course-39.mp3

ตอนที่ 41 – https://dhammaway.files.wordpress.com/2014/06/mukkanuka-unseen-course-41.mp3

ตอนที่ 42 – https://dhammaway.files.wordpress.com/2014/06/mukkanuka-unseen-course-42.mp3

ตอนที่ 43 – https://dhammaway.files.wordpress.com/2014/06/mukkanuka-unseen-course-43.mp3

ตอนที่ 44 – https://dhammaway.files.wordpress.com/2014/06/mukkanuka-unseen-course-44.mp3

ตอนที่ 45 – https://dhammaway.files.wordpress.com/2014/06/mukkanuka-unseen-course-45.mp3

ตอนที่ 46 – https://dhammaway.files.wordpress.com/2014/06/mukkanuka-unseen-course-46.mp3

ตอนที่ 47 – https://dhammaway.files.wordpress.com/2014/06/mukkanuka-unseen-course-47.mp3

ตอนที่ 48 – https://dhammaway.files.wordpress.com/2014/06/mukkanuka-unseen-course-48.mp3

ตอนที่ 49 – https://dhammaway.files.wordpress.com/2014/06/mukkanuka-unseen-course-49.mp3

ตอนที่ 50 – https://dhammaway.files.wordpress.com/2014/06/mukkanuka-unseen-course-50.mp3

ตอนที่ 51 – https://dhammaway.files.wordpress.com/2014/06/mukkanuka-unseen-course-51.mp3

ตอนที่ 52 – https://dhammaway.files.wordpress.com/2014/06/mukkanuka-unseen-course-52.mp3

ตอนที่ 53 – https://dhammaway.files.wordpress.com/2014/06/mukkanuka-unseen-course-53.mp3

ตอนที่ 54 – https://dhammaway.files.wordpress.com/2014/06/mukkanuka-unseen-course-54.mp3

ตอนที่ 55 – https://dhammaway.files.wordpress.com/2014/06/mukkanuka-unseen-course-55.mp3

ตอนที่ 56 – https://dhammaway.files.wordpress.com/2014/06/mukkanuka-unseen-course-56.mp3

ตอนที่ 57 – https://dhammaway.files.wordpress.com/2014/06/mukkanuka-unseen-course-57.mp3

ตอนที่ 58 – https://dhammaway.files.wordpress.com/2014/06/mukkanuka-unseen-course-58.mp3

ตอนที่ 59 – https://dhammaway.files.wordpress.com/2014/06/mukkanuka-unseen-course-59.mp3

ตอนที่ 60 – https://dhammaway.files.wordpress.com/2014/06/mukkanuka-unseen-course-60.mp3

ตอนที่ 61 – https://dhammaway.files.wordpress.com/2014/06/mukkanuka-unseen-course-61.mp3

ตอนที่ 62 – https://dhammaway.files.wordpress.com/2014/06/mukkanuka-unseen-course-62.mp3

ตอนที่ 63 – https://dhammaway.files.wordpress.com/2014/06/mukkanuka-unseen-course-63.mp3

ตอนที่ 64 – https://dhammaway.files.wordpress.com/2014/06/mukkanuka-unseen-course-64.mp3

ตอนที่ 65 – https://dhammaway.files.wordpress.com/2014/06/mukkanuka-unseen-course-65.mp3

ตอนที่ 66 – https://dhammaway.files.wordpress.com/2014/06/mukkanuka-unseen-course-66.mp3

ตอนที่ 67 – https://dhammaway.files.wordpress.com/2014/06/mukkanuka-unseen-course-67.mp3

ตอนที่ 68 – https://dhammaway.files.wordpress.com/2014/06/mukkanuka-unseen-course-68.mp3

ตอนที่ 69 – https://dhammaway.files.wordpress.com/2014/06/mukkanuka-unseen-course-69.mp3

ตอนที่ 70 – https://dhammaway.files.wordpress.com/2014/06/mukkanuka-unseen-course-70.mp3

ตอนที่ 71 – https://dhammaway.files.wordpress.com/2014/06/mukkanuka-unseen-course-71.mp3

ตอนที่ 72 – https://dhammaway.files.wordpress.com/2014/06/mukkanuka-unseen-course-72.mp3

สมัครเข้าคอร์สปฏิบัติธรรมได้ที่เว็บไซต์ “สวนยินดี”
http://www.suanyindee.net/

(การ์ดคำสอน) เพราะคือความรักที่แท้จริง ความรักที่บริสุทธิ์

ทำไมวันนี้ความรักถึงนำมาซึ่งความทุกข์ แต่หลายคนก็จะเถียงในใจว่า “..ไม่ใช่ ความรักทำให้โลกแจ่มใส ทำให้โลกกลายเป็นสีชมพู ทำให้โลกมีพลัง..”
ผมไม่เถียงถ้าใช้ได้ถูกต้อง แต่วันนี้เอาเข้าจริงๆ วันที่ท่านรักแล้วคนรักจากไป ยังไงก็ทุกข์ แล้ววันนี้มันมีอะไรที่ไม่พลัดพรากจากกันบ้าง เราจะย้อนกลับมาดูก่อนว่ารากเหง้าหรือต้นตอของความรักที่เราเข้าใจผิดมันจึงนำมาซึ่งทุกข์ มีเพลงๆ หนึ่งที่บอกว่าด้วยรักและผูกพัน อันนี้แหละคือความจริง เพราะทุกครั้งที่ต้นรักของเราก่อขึ้นไปมันจะมีสายใยของความผูกพันเข้าไปเกาะเกี่ยวไว้ตลอดเวลา นี่จึงทำให้ความรักทั้งหลายมีพื้นฐานที่เตรียมจะทุกข์อยู่แล้วเพราะความผูกพัน วันนี้เราจึงสงสัยว่าแล้วรักแบบไหนหรอที่มันจะไม่ทุกข์ ถ้ารักแล้วไม่ผูกพันเลยนี่แปลว่าอะไร
ผมจะเริ่มอธิบายอย่างง่ายๆ ก่อน ถ้าสมมุติต่อหน้าท่านมีเด็กสองคน คนแรกอ้วนจ้ำม่ำ น่ารัก ผิวขาว อีกคนหนึ่งที่ยืนข้างๆ ตัวดำมาจากซูดาน ผมเกร็ง ตัวผอม ลีบ เอาแบบไม่ต้องใช้จริตอะไรมาก เดินเข้าไปอย่างที่ท่านปรารถนาเลยใช้ความน่ารักเดินเข้าไปหา ท่านจะเดินเข้าไปหาเด็กคนไหน แน่นอนเราจะเดินเข้าไปหาเด็กขาว ตัวอ้วน น่ารัก จ้ำม่ำ ทำไมเราไม่เข้าไปหาเด็กดำ “..มันไม่น่ารักเลย..”
อันนี้คือความจริง เอาล่ะ วางเด็กคนนั้นลงแล้วถอยหลังมาใหม่ แล้วเปลี่ยนใหม่เที่ยวนี้ให้เข้าไปอุ้มด้วยความเมตตา คำตอบอยู่ที่ท่าน ท่านจะเดินเข้าไปอุ้มเด็กคนไหน หรือท่านอาจจะเดินเข้าไปหาเด็กซูดานผอมเกร็งทันทีเลยก็ได้เพราะรู้สึกว่าน่าสงสาร มีเมตตา
เห็นหรือยังครับว่าคำว่ารักกับเมตตามีความต่างกันอยู่ในตัว ถ้าเราเปลี่ยนความรักที่มีต่อลูกเป็นความเมตตา เราจะทำทุกอย่างที่เราทำอยู่เหมือนเดิมแต่มีสิ่งหนึ่งที่หายไป
คำว่าผูกพันมันนำมาซึ่งความคาดหวังแล้วก็ปรารถนาที่จะได้อะไรตอบแทนมาบ้าง อย่างน้อยที่สุดคือรอยยิ้มหรือความรักตอบก็ยังดี นี่คือสิ่งที่พ่อแม่ทุกคนให้กับลูกแล้วเราก็บอกว่า “..เราไม่ได้มีความคาดหวังอะไรกับลูกนะ เราไม่ได้ต้องการสิ่งตอบแทน..” แต่ทุกครั้งจริงๆ แล้ว ในความปรารถนาดีของท่าน มันแอบแฝงลึกๆ เอาไว้ ซึ่งเราก็ไม่ได้ว่าอะไร แต่นั่นนำมาซึ่งทุกข์
ในการเลี้ยงลูกแล้วก็ปรารถนาดี ดีทั้งทั้งนั้นหละ ดีทั้งนั้นแต่ถ้าเราอยากรู้ว่าต้นเหตุจริงๆ ของมันคืออะไรที่ทำให้เกิดความทุกข์กันทั้งหมด มันมาจากสิ่งนี้ล่ะ แล้วถ้าเข้าสู่การปฏิบัติธรรมจนกระทั่งถอนแล้วก็ชำระสิ่งนี้ลงได้ แล้วตกลงเราต้องทำยังไง ก็ไม่ต้องรักลูกกันหรอ เปล่าหรอก
ความรักมันมีความรักที่บริสุทธิ์ ความรักที่บริสุทธิ์จริงๆ เป็นการให้โดยไม่หวังสิ่งตอบแทน ไม่ว่าจะใครๆ ก็ตาม
เวลาฟังดูง่ายแล้วเราก็รู้สึกว่าเราจะเป็นคนนั้นด้วย
ในครั้งหนึ่งที่สวนโมกข์ มีการบรรยายของภิกษุณีท่านหนึ่ง อายุท่านตอนนั้นในวันที่ท่านบรรยายน่าจะประมาณ 85 ผมก็ไปนั่งฟังอยู่ด้วย ในตอนแรกที่ผมไปผมอยากจะดูว่าคนจากที่อื่นๆ เขาปฏิบัติธรรมกันยังไงนั่นคือจุดมุ่งหมายที่ผมไป แต่หลังจากผมฟังท่านปฏิบัติแล้วผมกลับไม่ได้สนใจเรื่องปฏิบัติมากนักมีเรื่องหนึ่งที่โดนผมมากๆ คือเรื่องที่ท่านเล่า
ท่านบอกว่าตอนที่ท่านอยู่ที่อังกฤษ ท่านเป็นคนอังกฤษ ตอนนั้นท่านอายุ 19 ท่านบอกว่าท่านมีความปรารถนามากๆ เลยที่อยากจะไปปฏิบัติธรรมที่ประเทศอินเดีย ท่านบอกว่าไม่รู้ทำไม ท่านก็จึงไปทำเรื่องที่สถานฑูตอินเดียในประเทศอังกฤษเพื่อจะขอไปปฏิบัติธรรมโดยไม่บอกคุณแม่ เพราะว่ากลัวคุณแม่จะห้าม หลังจากที่ทำเรื่องแล้วก็สถานฑูตอนุมัติวีซ่าเรียบร้อย ก็จึงกลับมาบอกคุณแม่ บอกว่าหนูอยากจะไปปฏิบัติธรรมที่อินเดีย จะเป็นการไปแล้วไม่กลับมาอีก
เราเป็นพ่อเป็นแม่ถ้ามีลูกอายุ 19 มาบอกเราอย่างนี้ ท่านจะตอบลูกว่ายังไงครับ ผมไม่ทราบหรอกว่าท่านจะคิดยังไงก็ตาม แต่สิ่งที่เราจะฟังคือเราจะฟังจากคุณแม่ของภิกษุณีท่านนี้
คุณแม่ของภิกษุณีท่านนี้ตอบว่า “เอาสิลูก ถ้ามันเป็นความปรารถนาของลูก ถ้ามันเป็นความสุขของลูก แม่พร้อมจะช่วยเหลือ ลูกต้องการอะไรบอกแม่มาเลย ไม่ว่าจะเป็นตั๋วเครื่องบินหรืออะไรก็ได้” เพียงแต่แม่บอกว่าเขียนจดหมายมาหาแม่บ้าง หรือถ้ามีเวลาว่างก็แวะกลับมาเยี่ยมที่บ้านบ้าง
จากนั้นเธอก็ไป เธอหายไปหลายสิบปีไปอยู่ที่อินเดียแล้วก็ติดต่อทางบ้านมาเรื่อยๆ จนกระทั่งคุณแม่เขียนจดหมายไปหาเธอว่า ซื้อตั๋วเครื่องบินให้กลับมาบ้าน แต่เป็นตั๋วไปกลับไม่ต้องห่วง เธอก็จึงบินกลับมาเยี่ยมบ้าน เธอได้พบกับน้าสาวซึ่งเป็นน้องของคุณแม่ น้าสาวบอกเธอว่าหลังจากที่เธอไปแล้วก็ได้คุยกับคุณแม่ คุณแม่ของเธอคุณแม่ของภิกษุณีท่านนี้ คุณแม่ของภิกษุณีท่านนี้เล่าให้น้าสาวฟังว่า ถ้าได้เกิดชาติหน้าฉันใดแล้วมีโอกาสได้เกิดอีกแล้วเลือกเกิดได้ ขอให้ได้เกิดเป็นแม่ของภิกษุณีท่านนี้อีก เพราะหากภิกษุณีท่านนี้ไปเกิดอยู่ในท้องของคนอื่นที่ไม่เข้าใจ เชื่อว่าเธอจะต้องถูกขัดขวางจากคุณแม่คนนั้นแน่ๆ
ภิกษุณีท่านนี้เธอบอกว่าหลังจากเธอได้ยินน้าสาวพูดอย่างนี้ เธอรู้เลยว่าเธอมีแม่ที่ประเสริฐมากๆ แม่ไม่เคยพูดว่าแล้วเธอไม่รักแม่แล้วหรออยู่ๆ เธอก็ทิ้งแม่ไป ไม่เคยมีคำพูดเหล่านี้ออกจากปากแม่เลย แต่แม่กลับช่วยเหลือแล้วก็ดูแลทุกอย่างที่เห็นว่าเป็นความปรารถนาของลูกแล้วสิ่งที่ลูกทำก็เป็นสิ่งถูกต้อง ไม่ใช่ว่าต้องเป็นไปดั่งใจของแม่หรือว่าต้องเป็นไปตามที่คุณแม่คาดหวัง แต่ว่านี่เป็นความสุขและเป็นความปรารถนาดีของลูก แล้ววันนี้ภิกษุณีท่านนี้ก็เป็นภิกษุณีที่ดังไปแล้วทั่วโลก แล้วการปฏิบัติของเธอก็เป็นที่น่ายกย่อง แล้วก็เชิดชู แล้วก็สรรเสริญ น่าอนุโมทนาเป็นอย่างยิ่ง ถ้าในวันนั้นคุณแม่ขัดขวาง วันนี้จะไม่มีภิกษุณีดีๆ ที่อยู่ในโลกนี้เลย
ตัวอย่างนี้จึงทำให้เราได้เริ่มกลับมาสะท้อนแล้วก็ย้อนกลับมาที่ตัวเรา แน่นอนที่สุดผมว่าคุณแม่ทางบ้านกำลังมีเสียงคัดค้านในหัวเต็มไปหมด แต่เอาเถอะท่านจะคิดยังไงก็ตามแต่นี่คือตัวอย่างที่เกิดขึ้นจริงๆ หากท่านไม่สามารถทำได้ขนาดนี้ ผมว่าลองหาสมดุลกันหน่อยดีไหม สมดุลระหว่างความรักความห่วงใยที่มีต่อคนที่เราบอกว่าเรารัก ตัวอย่างพวกนี้มีกันอยู่มากมาย ไม่ว่าจะประสบความสำเร็จก็ดีไม่ประสบความสำเร็จก็ดี แต่ความสำเร็จในชีวิตทุกคนมองไปที่ทรัพย์สินเงินทองแล้วก็ตำแหน่งหน้าที่
สิ่งหนึ่งที่เราลืมไปสำหรับคนที่เรารักก็คือ ความสุข
สิ่งที่ลูกพยามทำให้เราเป็นเพียงต้องการให้แม่มีความสุขหรือเปล่า ที่ให้ได้แม่ปรารถนาแล้วก็ทำให้ได้ดั่งใจแม่ แต่ลูกไม่เคยมีความสุขในสิ่งนั้นเลย ลูกยินยอมที่จะทิ้งความสุขของตัวเองทั้งหมด เพื่อให้แม่ได้มีความสุขตามที่แม่ปรารถนา แต่แม่เองกลับไม่เคยให้สิ่งนี้กับลูกเลย การเลี้ยงลูกวันนี้ เราจึงต้องกลับมาหาสมดุลจริงๆ ที่มีทั้งผสานประโยชน์ของผู้รับ แล้วก็ผู้ให้
อาจารย์ประเสริฐ อุทัยเฉลิม
เนื้อหาส่วนหนึ่งจากรายการ “สุขทุกวัน 7 วัน 7 กูรู”
AMARIN TV (5 ธันวาคม 57)
https://www.youtube.com/watch?v=g0fAdXnCBg0

สามารถดูคลิปวีดีโอ อาจารย์ประเสริฐ อุทัยเฉลิม ในรายการนี้ทั้งหมดฉบับเต็มได้ที่นี่
https://www.youtube.com/watch?v=2WDvhhrm7-8&index=8&list=PLDzf9cyBwgxCNwRsjZgHTiJdfW0iznaQ5

สมัครเข้าคอร์สปฏิบัติธรรมได้ที่
http://suanyindee.net/

ติดตามข่าวสารได้ที่ Facebook ผู้เดินตามมรรค
https://www.facebook.com/groups/605097869545632/

(การ์ดคำสอน) แค่ตั้งใจทำให้ดีที่สุด

ตัวอย่างหนึ่งที่เป็นเรื่องจริงอาจจะทำให้พวกเราได้เห็นความจริงว่าการหลงไปในคิดมันนำมาซึ่งทุกข์ฟรีจริงๆ ชีวิตของเราทุกข์ฟรีกันมโหฬารมหาศาลเลย การบรรบายครั้งหนึ่งที่ผมไปบรรยาย หลังจากบรรยายจบมีผู้หญิงคนหนึ่งเข้ามาพูดคุยกับผม แล้วก็เหมือนกับจะขอความเห็น
เธอบอกผมว่าเธอเป็นแม่แล้วก็มีลูก ทุกวันนี้เธอกังวลมากๆ เลย ลูกเธอไปทำงานทุกวัน แล้วก็ถ้าวันไหนลูกกลับประมาณซักทุ่มหนึ่งเธอก็รู้สึกสบายใจไม่มีปัญหาอะไร แต่วันไหนที่ลูกทำงานดึกลูกกลับมาประมาณเที่ยงคืน โอ้โหวันนั้นนี่คืนนั้นเธอจะนอนไม่หลับเลย
ผมก็เลยถามว่า เอาล่ะ ถ้างั้นเราลองมาคุยความจริงกันดู คุณบอกว่าถ้าลูกกลับตอนทุ่มหนึ่งคุณไม่ทุกข์เลย แต่ถ้าลูกกลับตอนเที่ยงคืนคุณก็จะอดรนทนทุรนทุรายกว่าจะถึงเที่ยงคืน ก็เต็มไปด้วยความทุกข์ทรมานพูดจริงๆ ท่านก็รู้ว่าทุกข์ทรมาน เอ้ลูกเป็นอะไรไหม จะเกิดอุบัติเหตุไหมทำไมป่านนี้ยังไม่กลับ ก็วนคิดอยู่อย่างนี้จนกระทั่งเที่ยงคืน เป๊ง! ลูกเปิดประตูแกร๊กเข้าบ้าน เฮ้อ… ค่อยยังชั่วหน่อย แล้วก็ขึ้นนอนได้
แปลว่าทุ่มหนึ่งที่คุณเริ่มไม่สบายใจจนถึงเที่ยงคืนลูกเปิดประตูแกร๊กเข้ามาคุณสบายใจ จากทุ่มหนึ่งถึงเที่ยงคืน ไม่มีอะไรเกิดขึ้นถูกไหมครับ ไม่มี
แสดงว่าคุณทุกข์ฟรีสิงั้น
คุณแม่คนนั้นก็เริ่มงงๆ ทุกข์ฟรียังไงก็ฉันเป็นห่วงลูก ผมบอกว่าผมไม่ได้พูดเรื่องห่วง ผมพูดเรื่องทุกข์ มองเฉพาะมุมของทุกข์ก่อน พ่อแม่เป็นห่วงลูกทุกคนแหละผมรู้
เอาล่ะทุ่มหนึ่งถึงเที่ยงคืนคุณทุกข์ฟรีเพราะมันไม่เกิดอะไรขึ้น
แม่คนนั้นก็ยอมรับ “..เอาล่ะแล้วเกิดมันเกิดอะไรขึ้นกับลูกฉันล่ะ..”
เอาล่ะเราลองยกตัวอย่างดู สมมุติว่าคืนวันหนึ่ง จากหนึ่งทุ่ม สองทุ่ม สามทุ่ม คุณก็กระวนกระวายอยู่นั่นแหละลูกยังไม่กลับบ้าน พอถึงสี่ทุ่มมีโทรศัทพ์มาจากโรงพยาบาล บอกว่าลูกของคุณประสบอุบัติเหตุ ตายแล้วตอนนั้นคุณทุกข์มากเลย
ผมหยุดภาพไว้แค่นี้ก่อน นั่นแสดงว่าจากหนึ่งทุ่ม สองทุ่ม สามทุ่ม ก่อนที่จะสี่ทุ่มก่อนโรงพยาบาลโทรมามันไม่มีอะไรเกิดขึ้นถูกไหม
“..ใช่..”
เพราะคุณยังไม่รู้เลย
“..ใช่..”
แสดงว่าคุณทุกข์ฟรีสิอย่างงั้น
“..ทุกข์ฟรีได้ไงสี่ทุ่มลูกฉันประสบอุบัติเหตุแล้วก็หมอโทรมาบอกโรงพยาบาลโทรมาบอกแล้ว..”
ไม่ แต่คุณรู้ตอนสี่ทุ่ม แสดงว่าหนึ่งทุ่มถึงก่อนสี่ทุ่มคุณทุกข์ฟรี คุณไม่ทุกข์ก็ได้ คุณค่อยทุกข์ตอนสี่ทุ่มถ้าอย่างงั้น
“..ใช่..”
งั้นคุณทุกข์ฟรี
“..งั้นฉันทุกข์ฟรี แต่ฉันเป็นห่วงลูกนี่..”
เอาล่ะเราไม่ได้พูดเรื่องห่วง จากนั้นคุณก็เดินทางไปโรงพยาบาล จากสี่ทุ่มถึงห้าทุ่มคุณอยู่บนรถแท็กซี่แล้วกัน ก็เดินทางไป ผมถามว่าขณะที่อยู่บนรถแท็กซี่สี่ทุ่มถึงห้าทุ่ม รถติดไฟแดงบ้างอะไรบ้างวิ่งไปบนถนน คุณทุกข์ไหม?
“..ทุกข์สิ ก็ลูกฉันนอนอยู่ในโรงพยาบาลแล้วจะเป็นตายยังไม่รู้เลยจะไม่ทุกข์ได้ยังไง..”
ผมถามว่าแล้วคุณทำอะไรได้ไหม
“..ก็ทำอะไรไม่ได้ แต่ฉันเป็นห่วงลูก..”
เอาล่ะพอห้าทุ่มคุณถึงโรงพยาบาลไปที่เคาน์เตอร์ พยาบาลบอกอยู่ห้องนั้นห้องนี่คุณก็รีบไปถึงหน้าห้อง อาจจะเป็นห้องผ่าตัดลูกคุณอยู่ในห้องผ่าตัด คุณก็เดินกระสับกะส่ายตั้งแต่ห้าทุ่ม เที่ยงคืน ตีหนึ่ง
ตีหนึ่งหมอเปิดประตูห้องผ่าตัดแกร็กออกมา เอาล่ะผมหยุดภาพไว้แค่นี้ก่อน จากห้าทุ่มถึงตีหนึ่งหมอกำลังผ่าตัดหรือว่ากำลังรักษาลูกของคุณอยู่ แต่จากห้าทุ่มถึงตีหนึ่งคุณทุกข์ไหม?
“..ทุกข์ เพราะฉันกระสับกระส่ายเดินไปตลอดเวลา..”
คุณทุกข์ฟรี เพราะมันไม่ได้ทำให้อะไรดีขึ้นเลย หรือว่าไม่เปลี่ยนอะไรเลย
คุณแม่คนนั้นก็เริ่มรู้สึก “..อืมใช่ ฉันทุกข์ฟรี..”
พอตีหนึ่งหมอเดินออกมาจากห้องแล้วก็บอกว่า ขอโทษนะ ลูกคุณเสียชีวิตแล้วเขามาถึงโรงพยาบาลช้าเกินไป แสดงว่าจากห้าทุ่มถึงตีหนึ่งก่อนที่หมอจะพูดว่าลูกคุณตายแล้ว คุณทุกข์ฟรี ซึ่งคุณไม่ทุกข์ก็ได้มันไม่ได้เปลี่ยนแปลงผลเลย
ใช่ เพราะทุกข์ของคุณไม่เปลี่ยนแปลงอะไรเลย ไม่ทำอะไรให้เปลี่ยนแปลงหรือดีขึ้นเลย
ตลอดตั้งแต่เริ่มต้นจนถึงตอนนี้ ทุกคนอยู่บนความคิด อยู่บนความกังวล อยู่บนการปรุงแต่งตลอดเวลา เราทุกข์กับทุกเรื่องทั้งที่เราเปลี่ยนอะไรไม่ได้เลย
สิ่งที่คุณพยามจะทำ คุณสามารถทำได้โดยไม่ต้องทุกข์ก็ได้ แต่คุณลืมไป คุณคิดว่าความทุกข์เป็นของคู่เป็นของที่จะต้องคู่แล้วก็ติดตัวเราอยู่เสมอเราถึงจะทำสิ่งนั้นสิ่งนี้ได้ดี ถ้าเราเป็นห่วงใครเราต้องทุกข์ด้วยบวกกับความเป็นห่วงท่านสามารถเป็นห่วงโดยไม่ต้องทุกข์ก็ได้
สิ่งนี้แหละที่มนุษย์ไม่เข้าใจ เมื่อปฏิบัติธรรมไปแล้วสองสิ่งนี้มันจะแยกออกจากกัน ท่านสามารถดุใครโดยที่ไม่ต้องโกรธก็ได้ วันนี้เรานึกว่าถ้าใครดุคนนั้นต้องโกรธ เมื่อเราโกรธเราต้องด่า ไม่ใช่ เราสามารถดุ ด่า โดยไม่ต้องมีโกรธก็ได้ เพราะเราไม่ได้แสดงความปราถนาร้าย เราอาจจะดุว่าเพราะเขาทำงานผิด อาจจะดุว่าลูกๆ เพราะว่าเขาทำผิดเพื่อให้เขาเปลี่ยนแปลงพฤติกรรม การดุแบบนี้ไม่ใช่ดุเพราะว่าใช้อารมณ์ แต่เป็นการดุเพื่อเป้าหมายที่จะให้สิ่งเหล่านั้นเกิดขึ้นในทางที่ถูกต้องเท่านั้นเอง
วันนี้เราใช้ชีวิตกันแบบทุกข์ฟรีมามหาศาล
เพราะเราไปคิดเอาเองว่า
อย่างนั้นจะเป็นอย่างนั้น แบบนี้จะเป็นแบบนี้

เราทำได้แค่ดีที่สุด ชีวิตของเราทำได้แค่นี้แหละ
ความกังวลเป็นสิ่งที่เราไปรอเอาไว้ข้างหน้าเอง
เพราะฉะนั้นต่อให้ท่านจะกังวลแค่ไหน

ท่านก็ทำได้แค่ทำเหตุให้ดีเท่านั้นเอง

ดังนั้นถ้าทำเหตุให้ดีอย่างมีปัญญา
ไม่ต้องเป็นทุกข์ก็ได้
ทำเหตุให้ดีทุกขณะ ผลจะดีเอง
แต่ต่อให้ผลไม่ดีก็ทำเหตุให้ดีต่อไป
เรื่องมีแค่นี้ แล้วก็จะมีความสุขในทุกๆ วัน

อาจารย์ประเสริฐ อุทัยเฉลิม
เนื้อหาส่วนหนึ่งจากรายการ “สุขทุกวัน 7 วัน 7 กูรู”
AMARIN TV (26 ธันวาคม 57)
https://www.youtube.com/watch?v=9GRb1fSrXQY

สามารถดูคลิปวีดีโอ อาจารย์ประเสริฐ อุทัยเฉลิม ในรายการนี้ทั้งหมดฉบับเต็มได้ที่นี่
https://www.youtube.com/watch?v=zoCWqbLPQxw&list=PLDzf9cyBwgxCNwRsjZgHTiJdfW0iznaQ5&index=14

สมัครเข้าคอร์สปฏิบัติธรรมได้ที่
http://suanyindee.net/

ติดตามข่าวสารได้ที่ Facebook ผู้เดินตามมรรค
https://www.facebook.com/groups/605097869545632/

ช่วยด้วยใจจริงๆ ปรารถนาให้ผู้อื่นพ้นทุกข์

prasert-utaichalerm-7guru
จิตอาสา
จิตอาสานี่ชัดเจนเรื่องกิจหรืองานที่ควรทำ ก็คือทำให้กับผู้อื่น ทำให้กับสังคม ทำให้กับสังคมที่กำลังเดือดร้อนอันนี้ชัดเจน อันนี้มีประโยชน์แน่ๆ แต่ปัญหามันคืออะไร ที่ผมยกประเด็นนี้ขึ้นมาเพื่อจะมาพูดคุยเล่าสู่กันฟังเพราะว่าวันนี้สังเกตไหมครับว่าเวลาเราทำจิตอาสาหรือบริษัทเราทำจิตอาสาหรือบริษัทไหนทำ CSR เพื่อจะออกไปทำกิจกรรมกิจการอะไรให้กับสังคมหรือว่าองค์กรหรือหน่วยงานใกล้ๆ เราจะพูดถึงความสุข เราจะบอกว่าทำจิตอาสาแล้วมีความสุข เราจะเห็นโฆษณาทางทีวีเยอะแยะเลยแสดงออกถึงความสุข ทำจิตอาสาแล้วมีความสุข มันจึงทำให้คนออกไปทำจิตอาสาเพราะคาดหวังความสุข
แล้วผิดยังไง ? ก็ความสุขก็ถูกแล้ว ก็ทำให้คนอื่นเขามีความสุข
เอาล่ะถ้าวันนี้สังเกตดูดีๆ คนที่ออกไปทำจิตอาสาอย่างเช่น ช่วงน้ำท่วมมีคนออกไปแล้วก็มีทหารพายเรือ หรือทหารก็จูงเรือออกไป แล้วพวกท่านก็เอาของไปแจกชาวบ้านที่กำลังน้ำท่วม ถ่ายรูปกันช๊อกแช๊กๆ ลงเฟสบ้างลงอะไรบ้างเพื่อให้ตัวเองดูดีแล้วก็แชร์ไปในหมู่ของเพื่อนฝูง
สังเกตไหมว่าท่านทำอยู่ไม่กี่บ้านแล้วท่านก็รีบกลับเพราะกลัวร้อนกลัวดำ ท่านไม่ได้คิดจะออกไปเพื่อให้จริงๆ หรอก ไม่ได้คิดจะออกไปเพื่อจะทำให้กับสังคมจริงๆ หรอก มันกลายเป็นท่านออกไปเอาความสุขเล็กๆ น้อยๆ ในใจ แล้วก็เอาไปโชว์ให้คนอื่นดู วันนี้มันจึงนำมาซึ่งมันไม่ใช่ว่ามันเกิดเป็นบุญที่เกิดขึ้นในบุญที่สละออกของตัวตน หรือช่วยเหลือผู้อื่นจริงๆ แต่มันเป็นการกำลังจะดึงหาความสุขเข้ามาใส่ตัว
ลองดูดีๆ ว่าทหารที่กำลังลากเรือไปให้พวกเราหรือว่า อปพร. ทั้งหลายที่ออกมาช่วยแล้วเขาย่ำอยู่ในน้ำคลำ พวกเขาต่างหากคนเหล่านี้ต่างหากที่กำลังขวนขวายในงานที่ควรทำ แล้วพวกเราใช่จริงๆ หรือ ?
ตรงนี้ที่ผมอยากจะชี้ให้เห็นเท่านั้นแหละนะครับ
การทำ การช่วยเหลือสังคมดีทั้งนั้น เเต่ขอให้ช่วยจริงๆ ด้วยหัวใจ ช่วยจริงๆ เพราะการช่วยเหลือคนมันเหนื่อย ทุกคนรู้ว่าการช่วยเหลือคนเนี่ยเหนื่อย เหนื่อยไม่ได้นำมาซึ่งทุกข์ เเต่เหนื่อยเพราะว่าการช่วยคนให้พ้นทุกข์บางครั้งมันต้องอาศัยกำลังกาย กำลังทรัพย์มันต้องเหนื่อย อย่ามองว่าเหนื่อยเเล้วเป็นทุกข์ เเต่มองว่าเหนื่อยเพื่อช่วยคนให้เขาพ้นทุกข์เเล้ววันที่เขาพ้นทุกข์ขึ้นมาได้หรืออาจจะไม่ได้พ้นขึ้นมามาก ได้อาหารสักมื้อหนึ่งที่ยาไส้พวกเขา มันจะเกิดเป็นความรู้สึกดีๆ เล็กๆ ในหัวใจของทุกคนที่ไปช่วยเขา ที่ช่วยด้วยใจจริงๆ ตรงนี้ถึงจะเป็นบุญ
บุญมาจากการชำระตัวตนออก ชำระโลภะออก ความอยากของพวกเราที่จะอยากมีความสุขมันจะหายไป เเต่อยากจะให้หรือปรารถนาจะให้ผู้อื่นพ้นทุกข์ ตรงนั้นเป็นการให้โดยไม่หวังสิ่งตอบแทน ตรงนั้นใจถึงจะเกิดเป็นบุญจริงๆ
อาจารย์ประเสริฐ อุทัยเฉลิม
เนื้อหาส่วนหนึ่งจากรายการ “สุขทุกวัน 7 วัน 7 กูรู”
AMARIN TV (16 มกราคม 58)
https://www.youtube.com/watch?v=ewXf_BQkI28

สามารถดูคลิปวีดีโอ อาจารย์ประเสริฐ อุทัยเฉลิม ในรายการนี้ทั้งหมดฉบับเต็มได้ที่นี่
https://www.youtube.com/watch?v=7LB3kfRTL8k&list=PLDzf9cyBwgxCNwRsjZgHTiJdfW0iznaQ5&index=16

สมัครเข้าคอร์สปฏิบัติธรรมได้ที่
http://suanyindee.net/

ติดตามข่าวสารได้ที่ Facebook ผู้เดินตามมรรค
https://www.facebook.com/groups/605097869545632/

เพราะอะไรจึงนั่งสมาธิแล้วไม่สงบ

ถ้าเราจะจัดการต้องจัดการที่เหตุ
แล้วผลจะดับ
ถ้ารถของท่านมีกลิ่นอับ
สิ่งแรกที่พวกเราชาวโลกคิดถึง
คือไปซื้อน้ำหอมปรับอากาศแล้วก็วางในรถ
ทุกคนทุกคันทำเหมือนกันหมด
ถ้าเราไปย้อนถามตัวเองแบบตรงไปตรงมาว่า
นั่นคือการแก้ปัญหาจริงๆ หรอ
คำตอบก็จะตอบได้เองว่า ไม่ใช่
เป็นการหลอกตัวเองไปวันๆ
เพราะสาเหตุที่ทำให้กลิ่นอับจากไปลุยน้ำมา
กลิ่นอับ ซื้อกับข้าวทิ้งไว้หลังรถอะไรก็แล้วแต่
แต่ท่านไม่เคยไปแก้ที่เหตุนั้น
แต่ท่านเอาน้ำหอมปรับอากาศไปใส่
เวลาท่านทุกข์อยู่ข้างนอกหรือว่าท่านเกิดอะไรขึ้น
ท่านเข้ามามานั่งสมาธิจะให้ใจสงบ
เหมือนกันเลย เพราะฉะนั้นไม่มีทางจัดการกับมันได้
ถ้าความทุกข์ที่เกิดขึ้นมา เราอุปมาเป็นควันไฟ
ถ้าท่านจะดับควัน ท่านต้องดับไฟ
ไม่ใช่พยามไปหากลิ่นใหม่มาทำให้ควันนั้นหายเหม็น
หากท่านฟุ้งซ่านในชีวิตแล้วเข้ามานั่งสมาธิ
แล้วเข้ามานั่งพูดกันว่าทำไมนั่งสมาธิไม่สงบ
อาจารย์สอนผิดหรือเปล่า ผมบอกว่า
เหตุเกิดของความไม่สงบความฟุ้งซ่านในใจ
มีอยู่คือ กายทุจริต วจีทุจริต มโนทุจริต
ซึ่งพระพุทธเจ้าตรัสเอาไว้
การทำผิดทางกาย ทางวาจา ทางใจ
มันจะส่งผลเขาเรียกว่าอาหารของนิวรณ์
นิวรณ์ ๕ จะเข้ารบกวนจิตใจตลอดเวลา
นิวรณ์ ๕ คือเครื่องกางกั้นไม่ให้ปัญญาเกิด
ถ้านิวรณ์ ๕ ยังมีอยู่แม้แต่เพียงตัวเดียวในจิตใจ
ปัญญาจะเกิดไม่ได้ เพราะนิวรณ์ ๕ จะคล้ายๆ
เป็นตัวชอนไชทำให้การก่อกำลังขึ้นมา ทรุดลงไป
เหมือนกับท่านกำลังจะก่อกองทรายขึ้นมา
เป็นปราสาทเป็นอะไรขึ้นมา แล้วน้ำมันก็เซาะๆ
พังไปเรื่อยๆ ท่านก็ก่อ ก็ซ่อมฐาน
พระพุทธเจ้าอุปมาเหมือนกับว่า
น้ำพุ่งลงมาจากภูเขาซึ่งมีกำลังมาก
ถ้าเกิดเป็นลำธารตรงๆ
แต่มีคนเอาเครื่องขุดไปขุดข้างๆ ของลำธาร
น้ำที่พุ่งออกมาแตกกระสานซ่านเซ็น
ออกไปตามร่องน้ำออกหมด งั้นน้ำจะไม่มีกำลังเลย
นิวรณ์ ๕ เป็นตัวเซาะชอนไชแบบเดียวกัน
ความฟุ้งซ่าน รำคาญใจ วิจิกิจฉา ลังเล สงสัย
ง่วงเหงา หาวนอน ซึมเซา พวกนี้ ๕ ข้อ
จะเป็นเครื่องกางกั้นทั้งหมดเลย
พยาปาทะ ความหงุดหงิด พยาบาทในผู้คนทั้งหลาย
นั่งก็คิดถึงคนนั้นแค้นคนนี้
เพราะฉะนั้นกำลังของท่านแตกกระสานซ่านเซ็นหมด
รวมไม่ติดที่จะเข้าไปเห็นความจริง
ต่อให้ผมบอกนะการนั่งนะเข้าไปสัมผัสตรงๆ นะ
แป๊ปเดียวเท่านั้นล่ะท่านก็ฟุ้งไปเรื่องอื่นแล้ว
เพราะงั้นท่านรวมกำลังไม่ติด
มันจึงต้องไปดับเหตุก่อน
เพราะฉะนั้นผมถึงบอกว่ามันไม่ใช่มาเล่นเกมส์
ไม่ใช่มาเล่นเกมส์วิปัสสนาในคอร์สกรรมฐานนี่
ถ้าท่านทำเหตุมาดีเจริญอริยมรรคมีองค์ 8
ในชีวิตประจำวันมาตลอด แล้วตรงนี้เข้ามา
เต็มไปด้วยพลัง แล้วก็ได้ยินได้ฟังสิ่งที่ถูกต้อง
ใจก็น้อมไปๆ เปรี้ยงขึ้นมา อย่างนี้ค่อยยังชั่วหน่อย
แต่ข้างนอกไม่ทัน แล้ววันนี้ทุกคนที่เข้าคอร์สปฏิบัติธรรม
มีนิสัยเดียวกันหมด 360 วันกินสูบดื่มเสพ
มา 5 วันตะบี้ตะบันทำเป็นนักปฏิบัติ
แล้วออกไปอีก 360 วัน ทำเหมือนเดิมทุกอย่าง
แล้วเข้ามาเปลี่ยน 5 วันคือมันจะเป็นไปได้ยังไงผมก็งงๆ
ถ้าใครฟังซีดีผม ผมไม่สอบอารมณ์ล่ะ
เหนื่อย สอบอะไร
“..อาจารย์นั่งสมาธิไม่สงบต้องทำยังไง?..”
โอโหไฟโหมโรงเข้ามา
แล้วมานั่งถามว่าทำยังไงถึงจะไม่มีควัน ไฟเต็มหมดเลย
โอ๊ย ออกไปดับไฟก่อนเหอะ
เอามรรคมีองค์ 8 ออกไปดับไฟในชีวิตประจำวัน
แล้วกลับมาค่อยมาถาม
เอออย่างนี้มันจะได้ไม่เหนื่อยกันทั้งสองฝ่าย
ไม่ใช่ว่าผมดีเด่อะไรหรอกนะ
ทำแล้วมันไม่เกิดประโยชน์ไม่รู้จะทำไปเพื่ออะไร
เพราะก็เห็นทำกันอยู่อย่างนี้
เออแต่ถ้าเป็นพระที่ท่านอยู่ในวัด
อยู่มา 360 วัน
แล้วมาสอบอารมณ์ 1 วัน
แล้วก็กลับไปอยู่เป็นพระ
เอออย่างนี้ได้ประโยชน์
อาจารย์ประเสริฐ อุทัยเฉลิม
ส่วนหนึ่งจากธรรมบรรยาย ในคอร์สปฏิบัติธรรม “มัคคาคานุคา ก-ฮ”
สามารถดาวโหลดคลิปเสียงคอร์สนี้ฟังได้ที่นี่
https://dhammaway.wordpress.com/2014/12/12/makkanuka-a-z/

ฟังคลิปเสียงท่อนนี้ทาง Youtube ได้ที่นี่
https://www.youtube.com/watch?v=VhpiGf_A_Es

ศึกษาธรรมะอื่นๆจาก อ.ประเสริฐ อุทัยเฉลิม เพิ่มเติมได้
https://dhammaway.wordpress.com/tag/อ-ประเสริฐ-อุทัยเฉลิม/

ติดตามข่าวสารได้ที่ Facebook ผู้เดินตามมรรค
https://www.facebook.com/groups/605097869545632/

อาจารย์ประเสริฐ อุทัยเฉลิม (พ่อครัว ‘ธรรม’)

aj-prasert-dhamma-bangkokbiznews_com
เรื่องธรรมะ ต้องจี้ให้เขาเห็นจริงๆ ว่าเกิดที่ตัวเขาจริงๆ ทุกคนอยากรู้เหมือนกันว่าจริงๆ คืออะไร
จากหลักธรรมแสนยากซึ่งน้อยคนจะสนใจถ่องแท้ อาจารย์ประเสริฐ อุทัยเฉลิม คือผู้ปรุงรสพระพุทธศาสนาให้คนรุ่นใหม่ลิ้มรสได้อย่างเอร็ดอร่อย ด้วยหวังว่ามนุษย์ทุกคนจะพ้นทุกข์ ตั้งแต่เกิด แก่ เจ็บ และตาย
ชื่อของเขาอาจไม่คุ้นหูคนทั่วไปนัก แต่สำหรับผู้ฝักใฝ่ทางธรรม ชื่อนี้ไม่เพียงแต่คุ้นหู ทว่ายังประทับตรึงในดวงใจอีกด้วย ที่กล่าวเช่นนี้จะหาว่ายกยอปอปั้นกันเกินไปก็ใช่ที่ แต่ด้วยกลวิธีสอนธรรมะอย่างแยบคาย พาให้ต้องพยักหน้าตามเพราะเชื่อถือ บางครั้งถึงกับร้องอ๋อ…! เพราะว่าตรงใจ เข้าใจ และสะท้อนใจได้ในที
กายใจมีโอกาสพบปะ อ.ประเสริฐ ณ จีรังเรสซิเดนท์ จ.เชียงใหม่ ด้วยค่าที่ อ.ประเสริฐ ตั้งใจมาปฏิบัติธรรมและถ่ายทอดคำสอนของพระศาสดาอย่างย่อยง่าย เราจึงได้เห็นกลวิธีเหนือชั้นที่ไม่คิดว่าใครจะทำได้ในยุคสมัยที่ธรรมะกลายเป็นของแสลง
เขาเล่าว่าเมื่อก่อนไม่แตกต่างจากคนหนุ่มสาวทั่วไปที่ใช้ชีวิตหลงมัวเมากับความสนุกสนาน แต่ถึงอย่างไรเขาก็ยังเคารพในพระพุทธศาสนาอย่างมาก กระทั่งได้เริ่มปฏิบัติธรรมตั้งแต่ปี 2540 จนเข้าไปบวชที่ยุวพุทธ จ.ปทุมธานี หลังจากนั้นพอเข้าใจธรรมะพอสมควร ก็ติดตามครูบาอาจารย์ไปเผยแพร่งานวิปัสสนา จนถึงวันนี้เขาเดินทางเหมือนต้นไม้ที่โตแล้วช่วยแผ่กิ่งก้านสาขาเผยแพร่งานพระพุทธศาสนาต่อไป
มีผู้เข้าร่วมปฏิบัติธรรมเยอะไหม

ต่อหลักสูตรมีประมาณ 50 – 70 คน ซึ่งเป็นทั้งคนเชียงใหม่ คนกรุงเทพฯ บางทีก็มีจากต่างจังหวัดอื่นๆ ก็มี แสดงว่าเป็นคนทั่วๆ ไป สมัครเข้ามาได้ทางเว็บไซต์

ปฏิบัติอะไรบ้าง

เริ่มตั้งแต่รู้จัก ครั้งแรกคือหลักสูตรพื้นฐานเริ่มจากสื่อธรรมะที่คนรุ่นใหม่เข้าใจได้ง่ายๆ จนกระทั่งเข้าหลักสูตรที่สอง คือ หลักสูตรเข้มเหมาะกับผู้ที่เคยปฏิบัติมาแล้ว และรู้ว่าการปฏิบัติคืออะไร แล้วก็มุ่งไปที่ความพ้นทุกข์จริงๆ

บางครั้งนักปฏิบัติที่เราเห็นบางคนต้องการความสุข ต้องการพ้นทุกข์บ้างเล็กๆ น้อยๆ ที่เกิดขึ้นกับชีวิต แต่บางคนก็มีเป้าหมายที่ไปไกลกว่านั้น เช่น บางคนเดินตามคำสอนของพระศาสดาเพื่อไปถึงความหลุดพ้น แต่ก็ไม่สามารถออกบวชได้
โดยเฉพาะอย่างยิ่ง เดี๋ยวนี้ผู้หญิงจะเยอะ ถ้าไปดูคอร์สปฏิบัติ 90 เปอร์เซ็นต์จะเป็นผู้หญิง เพราะฉะนั้นผู้หญิงมีข้อจำกัดในการปฏิบัติธรรมเกี่ยวกับสถานที่ค่อนข้างเยอะ คือ ผู้หญิงอาจออกไปปลีกวิเวกลำบาก เพราะเรื่องความปลอดภัย แต่ถ้ามีสถานที่ที่ดีทำให้ผู้หญิงมาแล้วรู้สึกสบายใจ
ปัญหาหรือความทุกข์ของผู้เข้ามาปฏิบัติธรรม

โอ้…แตกต่างกันเยอะนะครับ มีตั้งแต่คิดฆ่าตัวตาย หรือฆ่าตัวตายแล้วไม่ตายแล้วก็มา พอมาหลังจากนั้น ส่วนมากคือหลุดพ้นจากเรื่องนั้นไป หรือแม้แต่คนที่กำลังจะตายแล้วโทรศัพท์เข้ามา พูดคุยกับเขาทางโทรศัพท์แล้วเขาก็ตายอย่างสงบ คือ กำลังจะตายอย่างสงบ แต่ก็พูดจนเขาเข้าใจ แล้วก็หลับตาแล้วตายไปด้วยรอยยิ้ม เพราะฉะนั้นมีทุกอย่าง

ธรรมะนี่…หนทางแห่งการพ้นทุกข์คือหนทางแห่งการพ้นทุกข์จริงๆ คนที่เข้ามาเขาจะได้อย่างที่ต้องการจริงๆ คนที่ต้องการพ้นทุกข์ธรรมดาก็ไม่มีปัญหา ต้องการมีความสุขก็ได้จากตรงนี้
แต่ถ้ามองไปไกลกว่านั้นอย่างคอร์สเข้ม ทุกคนจะปฏิบัติภาวนาตลอดเวลาด้วยตนเอง ไม่ต้องมีใครไปควบคุมอะไร เพราะนี่คือสิ่งที่เขาต้องการ และเป็นคนรุ่นใหม่ สาวๆ คนทำงานออฟฟิศ จะบอกว่าบางคนเป็นเศรษฐีก็ยังได้ อยู่กรุงเทพฯ แต่ละคนก็ใช้รถพวกบูชาดวงดาวเป็นสรณะ (รถเบนซ์) กันทั้งนั้น แต่พอมาอยู่ตรงนี้ทุกคนก็สลัดคราบพวกนั้นออกหมด สิ่งเหล่านั้นก็มีแค่ไว้ใช้ เขามีเงินเขาก็ใช้ แต่จะใช้อย่างไรให้ไม่ยึดถือไม่ยึดติด เขาก็เข้าใจ มาอยู่ตรงนี้ มานอนเต็นท์ มาใช้ชีวิตที่ถูกต้อง มาฟังคำสอนที่ถูกต้อง มาปฏิบัติที่ถูกต้อง
ความทุกข์หลากหลายครับ หลากหลายมาก บางคนไม่ทุกข์เลย แต่ต้องการหนทางแห่งการพ้นทุกข์ คือ หลุดพ้นไปเลย บางคนมีเงินทอง มีทรัพย์ ไม่มีลูก มีสามีที่รัก บางคนมีครอบครัวที่น่ารักมาก ทุกอย่างพร้อมสรรพ ไม่มีความทุกข์เลย แต่ทุกคนเข้าปฏิบัติอย่างเต็มตัว คือ มุ่งพ้นทุกข์กันเลย วันนี้แนวโน้มของคนรุ่นใหม่ พอเข้าใจธรรมะแล้วมาแบบนี้ทั้งนั้นเลย บางคนถึงขนาดลาออกจากงานแล้วก็ปฏิบัติเลย
คนที่ชีวิตวุ่นวาย มีหลักธรรมหรือแนวคิดอะไร

ขอคิดก่อนนะว่าคนอ่านกายใจเขาจะทุกข์อะไร…ผมว่าเราสะกิดใจอะไรบางอย่าง เช่น ความทุกข์ที่เกิดกับเราทุกวันแล้วเราไม่เห็นเลย อย่างเช่นรถติดไฟแดง ทุกคนก็หงุดหงิด กลัวจะไปทำงานไม่ทันอะไรก็แล้วแต่ ในทุกไฟแดงจะมีตัวเลขถอยหลังกลับ ตีว่า 60 ก็แล้วกัน 59, 58 ไปเรื่อยๆ แต่สังเกตไหมว่าคนในรถจะทุกข์ ยิ่งรีบมากก็ยิ่งทุกข์มาก แต่ความทุกข์ของเขาไม่ได้เปลี่ยนไฟแดงให้เป็นไฟเขียวเร็วขึ้น แต่ก็น่าแปลกที่ทุกคนยังทุกข์อยู่กับสิ่งเหล่านี้ แล้วเราจะมาบอก “ฉันไม่อยากทุกข์เลย” แล้วคุณจะทุกข์ทำไมในเมื่อไฟไม่ได้เปลี่ยนเร็วขึ้น ไฟแดงไม่ได้เปลี่ยนเร็วขึ้นตามความอยากหรือไม่อยากของใคร

ถ้าวันนี้เราเริ่มเข้าใจจากสิ่งนี้ เราจะเริ่มเข้าใจไปถึงหลายๆ อย่างว่า โลกทุกวันนี้เราทุกข์ฟรีๆ ไปมากมายมหาศาล ทำไมทุกข์แค่นี้เรายังจัดการไม่ได้ แล้วนับประสาอะไรกับทุกข์ใหญ่ๆ ที่มันเลยไปจนไฟลุกเหมือนกับไฟฟู่แรกบนไม้ขีด เราไม่เป่า พอมันลุกทั้งหลังเราเอาน้ำแก้วหนึ่งที่เรามีอยู่ไปราด มันดับไม่ได้แล้ว วันนี้เราจะอย่างไรถึงจะรู้ว่ามันเริ่มต้นตั้งแต่เมื่อไร วันนี้เรากลับไม่รู้เลยว่าความทุกข์เริ่มต้นตั้งแต่เมื่อไร เพราะอะไรรู้ไหมครับ…
…หากนี่เป็นแก้วน้ำร้อน (หยิบแก้วมาหนึ่งใบ) แล้วนี่เป็นแก้วน้ำธรรมดา (หยิบแก้วมาอีกหนึ่งใบ) ผมให้ผู้ปฏิบัติเอานิ้วจุ่มลงไปในน้ำธรรมดา ผมถามว่ารู้สึกอย่างไร ก็จะตอบว่าเฉยๆ หลังจากนั้นผมให้เขาจุ่มไปในน้ำอุ่นเกือบร้อน พอเขาจุ่มลงไปปั๊บ เขาจะบอกว่าร้อนนะ เขาก็จุ่มไปสักพักหนึ่ง ผมก็ชวนคุยไปเรื่อยๆ ผ่านไปสักสิบนาทีผมถามว่าตอนนี้รู้สึกอย่างไร เขาตอบว่าเฉยๆ ตอนแรกเขาบอกว่าร้อน แต่ยิ่งเวลานานไปมันกลายเป็นเฉยๆ ผมให้อีกคนหนึ่งมาจุ่มน้ำที่เขาบอกว่าเฉยๆ ปรากฏว่าโอ้โห ร้อนจี๋เลย ทำไมคนแรกบอกเฉยๆ ทั้งที่ร้อนจะตาย เพราะวันนี้ทุกคนชินกับความทุกข์ จนไม่รู้แล้วว่าอะไรคือทุกข์ ปัญหาที่ว่าทำไมเวลาเราโกรธเรามีความทุกข์ถึงไม่มีสติรู้สึกตัวกันเลย เพราะเราชินไปกับมัน
การที่พวกเขามาเดินจงกรม นั่งสมาธิ เขากำลังจะเปลี่ยนจากน้ำร้อนมาเป็นน้ำอุณหภูมิปกติ แล้วเชื่อไหมว่าวันแรกทุกคนที่ปฏิบัติจะอึดอัด แล้วจะหงุดหงิดมาก ในช่วงที่คนจุ่มน้ำร้อนแล้วมาจุ่มน้ำธรรมดา ผมให้เขาลอง ทุกคนบอก เย็นเกินไปอาจารย์ กลายเป็นเย็นเกินไป มานั่งสงบๆ เราไม่ได้ให้ทำอะไร นั่งเฉยๆ มีคนเอาข้าวมาเลี้ยงทุกวัน ไม่ต้องทำมาหากิน นั่งเฉยๆ คุณกลับนั่งไม่ได้ คุณกลับมีความทุกข์กับการนั่งเฉยๆ นี่เป็นสัญญาณเตือนภัยแล้วว่าตอนนี้คุณมีปัญหาแล้วนะ ทำไมการอยู่เฉยๆ เงียบๆ มันถึงกลายเป็นทุกข์ แต่เมื่อเขาอยู่ผ่านไปวันที่สามวันที่สี่ เขาจะเริ่มชินกับความปกติ แล้วเมื่อเขากลับไปในโลกอีกครั้งหนึ่ง เขาโดนน้ำอุ่นๆ เขาจะรู้ว่าน้ำนี่อุ่น แต่วันนี้เขาไม่รู้ว่าน้ำอุ่นด้วยซ้ำเพราะเขาอยู่ในน้ำร้อน
ทำไมคนรุ่นใหม่ถึงเดินมาหาอาจารย์

เมื่อก่อนศาสนาเป็นฝ่ายตั้งรับ อยู่ในพื้นที่ อยู่ในวัด อยู่ในศูนย์ปฏิบัติ แล้วมีคนสนใจเข้ามาสู่การปฏิบัติ ไม่ยากหรอกถ้าอย่างนี้ ผมได้รับเชิญออกไปให้บรรยายในหน่วยงานที่มีคนไม่สนใจศาสนา ต้องพูดให้พวกเขาฟัง ต้องเข้าไปในองค์กรที่เขาไม่สนใจเลย แต่เปลี่ยนความไม่สนใจใน 15 นาที แล้วกลายเป็นนั่งตั้งตาดูจนกระทั่งจบ หรือแม้แต่หน่วยงานตอนนี้ที่ผู้บริหารหรือเจ้าขององค์กรต้องการให้พนักงานเป็นคนดี เราก็รุกเข้าไป

ธรรมะในวันนี้ต้องรุกเข้าไปหา เพราะคนไม่รู้สึก คนไม่เห็นความสำคัญมีมาก ก็เหมือนคนที่เข้ามาในศูนย์ปฏิบัติธรรม ไม่ได้ทำบาปทำชั่วอยู่แล้ว เขาเดินเข้ามาเอง แต่คนทำบาปทำชั่วอยู่ข้างนอก ถ้าจะช่วยต้องออกไปช่วยคนข้างนอก เพื่อเปลี่ยนให้เขาเป็นคนดีขึ้นมาบ้าง แล้วสังคมจะสงบเย็นมากขึ้น
ที่ว่าต้องรุกไป รุกอย่างมีเทคนิคหรือ

ต้องมีครับ เพราะเรามีเวลาสั้นมากที่จะสื่อสารกับเขา ส่วนมาก ทุกองค์กรจัดบรรยายในองค์กรมีเวลาเต็มที่แค่สองสามชั่วโมง นอกจากองค์กรที่สนใจจริงๆ จัดทั้งวัน แต่ส่วนมากแค่สองชั่วโมง ในเวลาสองชั่วโมงจะทำอย่างไรให้คนเข้าใจว่า “เออจริงนะ…ใช่” ต้องจี้ให้เขาเห็นจริงๆ ว่าเกิดที่ตัวเขาจริงๆ ทุกคนอยากรู้เหมือนกันว่าจริงๆ คืออะไร

ซึ่งวิธีของเรา ถึงเราจะใช้สื่อต่างๆ มากมาย แต่ไม่เคยออกห่างจากพุทธพจน์ แล้วเข้ามาหาสื่อเพื่อให้คนเข้าใจ แต่คำสอนแท้ๆ ยังอยู่
สถานที่มีผลต่อการปฏิบัติธรรมหรือไม่

สถานที่มีผลแน่นอนครับ เพราะผู้คนทั่วไปในปัจจุบันเนี่ย คนรุ่นใหม่อยู่กับความสะดวกสบาย มีชีวิตความเป็นอยู่ที่มีมาตรฐานค่อนข้างสูงมาก ทีนี้ศูนย์ปฏิบัติธรรม ถ้าไม่เข้าไปใกล้เคียงกับชีวิตเขาบ้าง พูดง่ายๆ เหมือนสมัยก่อนเราไปวัดป่า แล้วความเป็นอยู่อย่างที่เราเข้าใจ คนรุ่นใหม่จะเข้ายากมาก เพราะ หนึ่ง พอยังไม่เห็นความสำคัญก็รู้สึกว่าลำบาก แต่ถ้าสถานที่พอจะรับได้ เข้ามาก่อนแล้วได้ยิน ได้เห็นประโยชน์ วันข้างหน้าจะไปกางเต็นท์ หรือไปนอนป่าไม่ใช่เรื่องใหญ่เพราะเห็นประโยชน์แล้ว…พอเข้าใจ อยู่ที่ที่มีความสุขทำไมจะไม่สุข ต่อให้อยู่ในที่ที่ไม่สุขก็ยังสุขได้

ทำไมยุคนี้ต้องใช้เทคนิคมากมาย

สาวกในวันนี้กับสาวกในสมัยพุทธกาลมีความยากต่างกัน สาวกในสมัยพุทธกาลยากตรงที่ทุกคนไม่รู้จักพุทธศาสนาเลย และมีคำสอน ลัทธิต่างๆ เยอะแยะ การที่สาวกออกไปประกาศพระศาสนาเพื่อเข้าใจหนทางแห่งการพ้นทุกข์ ยากตรงนี้ ที่ต้องเริ่มตั้งแต่ศูนย์ แต่ทุกคนมีทุกข์เป็นพื้นฐานแล้วต้องการหาหนทางแห่งการพ้นทุกข์ จึงจูนหากันไม่ยาก

ความต่างกัน 2600 ปี สาวกที่เดินประกาศธรรม มีแต่คนเข้าใจพุทธศาสนาอยู่แล้วในประเทศไทย ความลำบากตรงนั้นไม่มีเลย ทุกคนติดคุกอยู่ แต่พระพุทธเจ้ามาเปิดประตูคุก แต่ 2600 ปีให้หลัง คนในคุกไม่มีใครเดินออก เพราะคุกถูกตกแต่งด้วยจอแอลซีดี คุกมีที่นอนดีๆ มีเครื่องทำน้ำอุ่น มีเครื่องอำนวยความสะดวก มีความบันเทิงทุกอย่างอยู่ในคุก นักโทษไม่รู้สึกอะไรเลยตอนนี้
เราจะหาหนทางแห่งการพ้นทุกข์ ต้องมานั่งอธิบายว่าคุณทุกข์อย่างไร คนก็นั่งงงว่ามันทุกข์ตรงไหน ทำไมต้องออก ทีนี้เหนื่อยเลย สาวกเหนื่อยตรงนี้แหละ สาวกจะไม่สนใจก็ได้นะ แล้วปล่อยให้เขาติดไปเถอะ แต่น่าแปลกที่วันนี้สาวกก็ยังทำหน้าที่กันอย่างสุดเหวี่ยง
วันนี้ทำไมคุณยังพอจะรู้สึกเฉยๆ อยู่ รู้ไหมครับ เพราะทุกอย่างมันยังพอจะได้ดั่งใจ ลองทุกอย่างเปลี่ยนไปสิ มีแฟนสักคนแล้วจู่ๆ แฟนไปมีกิ๊ก ดูซิว่าจะยังสุขอยู่ไหม ทุกคนชอบดูหนังเวลามันหักมุม แต่ไม่ชอบเลยเวลาชีวิตหักมุม พอถึงตอนนั้นจะวิ่งหาเลยว่าจะทำอย่างไรดี ถึงตอนนั้นจะเป็นทางของสาวกบ้างล่ะ เขาจะวิ่งมาหาเอง
วันนี้ประตูคุกเปิดอยู่ แต่ไม่มีคนออก แล้ววันหนึ่งที่คำสอนของพุทธศาสนาค่อยๆ หายไป พ.ศ.ในปฏิทินจะหายไป แล้ววันนั้นประตูคุกจะปิดถาวร ต่อให้อยากออกก็ออกไม่ได้แล้ว วันนั้นคือความน่ากลัว
สำหรับคนที่ไม่เคยปฏิบัติ จะมีวิธีชวนอย่างไร

นี่เป็นเรื่องยากของทุกคนครับ ผมบอกง่ายๆ เลยว่า วิธีการที่เกิดขึ้นง่ายๆ กับทุกคนเพราะคุณเปลี่ยน ถ้าคุณมาปฏิบัติธรรมแล้วคุณเปลี่ยนไปในทางที่ดีขึ้น จะมีคนมาสนใจเข้ามาปฏิบัติธรรม แต่ถ้าเขาไม่มา จะมีคำๆ หนึ่งที่พูดกัน “ถ้าปฏิบัติแล้วเป็นอย่างคนนี้น่ะเหรอ…ฉันไม่ไป” ทุกคนที่ปฏิบัติคือคนที่จะออกไปประกาศศาสนา ถ้าคุณไม่เปลี่ยนอะไรเลย แม้แต่คนรอบข้างยังดูไม่ออกเลย คุณทำลายศาสนาด้วยซ้ำ

แต่สมัยนี้คนสนใจปฏิบัติธรรมมากขึ้น

เยอะมากขึ้นครับ ถ้ามองจากเทรนด์ เยอะมากขึ้น จะด้วยความทุกข์ที่มากขึ้น ความเข้าใจที่มากขึ้น สถานปฏิบัติธรรมดีๆ ต่อให้คนไม่สนใจธรรมะ บางคนอยากมาพักผ่อน แต่พอมาแล้วได้ไปด้วย พอได้ไปด้วยก็เลยเข้ามาเลย เด็กจะอยากอาบน้ำหรือไม่อยากอาบน้ำ ถ้าเข้าไปห้องน้ำแล้วโดนถูสบู่ ยังไงก็สะอาด…จะอยากมา ไม่อยากมา เข้ามาพอ จบก็ใจสะอาดแล้ว

หลังบทสนทนา (ทั้งทางธรรมและทางโลก) จบลง แม้ไม่ได้ตั้งใจฟังธรรม ไม่ได้คิดว่าต้องยกระดับจิตใจ ทว่า รู้ตัวอีกทีจิตใจก็สะอาดไปเปราะหนึ่งแล้ว
อาจารย์ประเสริฐ อุทัยเฉลิม
จากบทสัมภาษณ์ในหนังสือพิมพ์ กรุงเทพธุรกิจ (ฉบับวันที่ 13 มกราคม 2556)
http://www.bangkokbiznews.com/home/detail/life-style/health/20130113/485280/อาจารย์ประเสริฐ-อุทัยเฉลิม-พ่อครัว-ธรรม.html

ศึกษาธรรมะอื่นๆจาก อ.ประเสริฐ อุทัยเฉลิม เพิ่มเติมได้
https://dhammaway.wordpress.com/tag/อ-ประเสริฐ-อุทัยเฉลิม/
http://suanyindee.net/

ติดตามข่าวสารได้ที่ Facebook ผู้เดินตามมรรค
https://www.facebook.com/groups/605097869545632/

เข้าไปให้ถึงต้นเหตุของทุกข์

to-the-origin-of-suffering-750px-7
คาถาพระอัสสชิ ที่ได้ยินกันบ่อยๆ
“ธรรมเหล่าใดเกิดแต่เหตุ พระตถาคตทรงแสดงเหตุแห่งธรรมนั้น และทรงแสดงความดับโดยสิ้นเชิงเพราะหมดเหตุ”
คำสอนพระพุทธเจ้าไม่เคยให้จัดการที่ผล หากสิ่งทั้งหลายทั้งปวงที่เป็นเวทนาทั้งหลาย เกิดขึ้นมาเพราะมีความโง่ของจิต ที่เรียกว่ามีอวิชชาและความไม่รู้จริงๆ จึงออกมาเป็นผลคือเวทนา ส่งผลออกมาให้เราเห็น เป็นพฤติกรรมของจิต พฤติกรรมเหล่านั้นไม่สามารถจัดการด้วยการเข้าไปจัดการที่ตัวมันเองตรงๆ ทำไม่ได้
เปรียบเสมือนน้ำคลองแสนแสบหรือน้ำในสลัมที่เน่าเหม็น ส่งผลออกมาเป็นฟองก๊าซปุดๆ แล้วก็มีแก๊ซไข่เน่าระเบิดผัวะออกมา เหม็น
ถ้ามีใครซักคนนั่งดูฟองก๊าซมันเกิดขึ้นดับไป เกิดขึ้นดับไป เกิดขึ้นดับไป
ผมถามว่าเมื่อไหร่ฟองก๊าซมันจะหมด
คำตอบคือ ไม่มีทาง
เพราะฉะนั้นการเฝ้าดูเวทนาที่มีฟองก๊าซเกิดขึ้นดับไป ให้ตายก็เปลี่ยนอะไรไม่ได้ แต่การจัดการให้ฟองก๊าซไข่เน่านั้นหมดไป คือการลอกพื้นบ่อ แล้วก็เปลี่ยนน้ำออก เมื่อการลอกพื้นบ่อแล้วเปลี่ยนน้ำออกทำได้ถึงจุดๆ หนึ่งฟองก๊าซจะค่อยๆ ลดลง แล้วหายไปในที่สุด
ดังนั้นการจัดการกับฟองก๊าซไข่เน่า ไม่ใช่การพุ่งเข้าไปจัดการกับฟองก๊าซไข่เน่า แต่กลับกลายเป็นการไปจัดการกับเหตุ ฉันใดก็ฉันนั้น การจัดการเวทนาทั้งหลายที่เป็นสัญชาตญาณที่ออกมาเป็นพฤติกรรมของจิต การจัดการไปจัดการที่ต้นเหตุ ด้วยการอาศัยอริยมรรคมีองค์ 8 ไม่ใช่การนั่งเฝ้าแล้วก็จัดการกับสิ่งที่เป็นเพียงอาการของจิต ซึ่งจะไม่ประสบความสำเร็จ ถ้าอย่างนั้นต้องเพิ่มเข้าไปอีก เพราะว่าต้องเพิ่มเข้าไปที่ตัวผัสสะด้วย ต้องเข้าไปเห็นวิญญาณด้วย ต้องเข้าไปเห็นการกระทบที่เป็นอายตนะภายในภายนอกด้วย จิตจึงจะเกิดปัญญารู้แจ้งขึ้นมาว่า
สิ่งเหล่านี้มาจากกระบวนการของจิตที่ไม่รู้ ไม่รู้ความเป็นจริงของอริยสัจเท่านั้นเอง
ดูอย่างเดียวไม่สำเร็จ จัดการอย่างเดียวไม่ได้
จะมาพูดแต่สติๆ อย่างเดียวไม่ได้ เพราะสัมมาทิฏฐิที่พระองค์ตรัส ไม่ได้มีแต่สติ สัมมาทิฏฐิเป็นเรือธง ที่มีกองกำลังมากมายที่คอยสนับสนุน
วันนี้ ถ้าไม่เห็นถูก ไม่รู้แจ้ง
อาจารย์ประเสริฐ อุทัยเฉลิม
28 กรกฎาคม 2556
สามารถชมคลิปวีดีโอธรรมบรรยายนี้ฉบับเต็มได้ที่นี่
http://www.youtube.com/watch?v=-ZfAUS80qus

ศึกษาธรรมะอื่นๆจาก อ.ประเสริฐ อุทัยเฉลิม เพิ่มเติมได้
https://dhammaway.wordpress.com/tag/อ-ประเสริฐ-อุทัยเฉลิม/

ติดตามข่าวสารได้ที่ Facebook ผู้เดินตามมรรค
https://www.facebook.com/groups/605097869545632/

ความสุข..ความทุกข์..ของชีวิตมนุษย์

prasert-utaichalerm-750px
วันนี้เราโชคดีตรงไหนรู้ไหมครับ โชคดีที่พระสัมมาสัมพุทธเจ้าในวันนั้นที่เป็นเจ้าชายสิทธัตถะ ไม่เห็นอย่างที่เราเห็น ไม่คิดอย่างที่เราคิด เราคิดว่าความเกิดเป็นธรรมดา ความแก่เป็นธรรมดา ทุกคนก็ต้องแก่ ความเจ็บเป็นธรรมดา ทุกคนก็ต้องเจ็บป่วย รวมถึงความตายก็เป็นธรรมดา แต่ถ้าท่านย้อนกลับไปผมก็เชื่อว่าท่านทุกคนก็คงสัมผัสพุทธประวัติ
พระพุทธเจ้าเพียงแต่ออกไปแล้วก็ชมเมือง แล้วก็เห็น ความแก่ ความเจ็บ ความตาย ท่านรู้สึกตกใจกับสิ่งนี้มาก ท่านถึงกับย้ำถามนายฉันนะว่า ทำไมทุกคนถึงทนอยู่กับสิ่งนี้ได้ ทำไมไม่มีใครคิดจะออกจากมันเลยหรือ ฉันนะก็บอกจะออกจากมันยังไง เพราะนี่มันเป็นธรรมดาของทุกคนไม่ใช่หรือ
เราโชคดีตรงที่พระพุทธเจ้าเห็นสิ่งที่เราเห็นเป็นธรรมดา ท่านเห็นว่ามันเป็นทุกข์ แล้วท่านเห็นถูกซะด้วย คนเจ็ดพันล้านคนเห็นผิด ถ้าท่านบอกว่าท่านเห็นว่าความตายเป็นธรรมดา ถ้าตอนนี้มีใครโทรศัพท์เข้ามา จากคนที่ท่านรัก แล้วเขาพูดคำหนึ่งว่า
“นี่เธอ เมื่อกี้ลูกนั่งอยู่หน้าบ้าน รถพุ่งมาชนตายแล้ว หัวเละเลย ทับตายเลย”
ผมถามซิว่าท่านทุกข์ไหม
ที่ท่านบอกว่ามันเป็นธรรมดาเนี่ย
ทุกข์
ถ้าวันนี้ท่านเดินเข้าไปเช็กอัพ ไปตรวจร่างกายกับหมอแล้วหมอบอกว่าคุณเป็นคนรวยมากคุณบอกคุณมีความสุข หมอบอกว่า
“ขอโทษนะ คุณเป็นมะเร็ง คุณอยู่ได้อีกไม่เกิน 2 เดือน”
ผมถามจริงว่ากี่พันล้านมันถึงจะมีค่าตอนนี้ จะไม่มีอะไรเหลือเลยนอกจากทุกข์อย่างเดียว แล้วถ้าทุกข์จนตายจะไปเกิดที่ไหนเดี๋ยวผมจะบอก
นี่ใช่ไหมที่เราเห็นว่ามันเป็นธรรมดา มีเงินมีทองไปซื้อข้าวซื้อของ ซื้อกระเป๋า ซื้ออะไรก็แล้วแต่ เสร็จแล้วมันหายไปแล้วก็เป็นทุกข์ หรือว่าขณะที่กำลังอยากได้เป็นทุกข์ ก็ไม่เห็น
ผมให้ท่านไปยืนดูคนติดยาบ้าซักคนหนึ่ง เอาคนทั้งหมดไปแอบดูคนติดยาบ้า ท่านจะเห็นคนพอเสพยาบ้า โอโหท่าทางเขามีความสุขในขณะที่เสพ หลังจากนั้นก็มีความสุขอีกประมาณซักครึ่งชั่วโมง แล้วเขาก็จะเริ่มนั่งคิดถึงการเสพยาบ้าครั้งต่อไป แล้วก็แสวงหายาบ้าด้วยใจเป็นทุกข์ แล้วก็พออีกซัก 3 ชั่วโมง ก็เอาเงินไปซื้ออีก แล้วก็นั่งเสพใหม่
ถ้าท่านไปคุยกับเขา เขาบอกว่า โอโห เขามีความสุขมากเลยที่ได้เสพยา ยาเสพติดตัวนี้ยอดเยี่ยม ท่านจะเริ่มรู้สึกในใจแปลกๆ ว่า ไอ้นี่บ้ารึเปล่าเนี่ย
เอาล่ะ ต่อให้มันมีความสุขด้วย มันสุขแค่ครึ่งชั่วโมงเนี่ยนะ แต่มันต้องทุกข์ไปอีกทั้งวัน
แล้วมันก็พยามดิ้นรนแสวงหา เพื่อจะหาเงินหาทองไม่ว่าจะด้วยวิธีใดก็ตาม ไปซื้อยาบ้าอันใหม่เม็ดใหม่มาเสพอีก แล้วมันก็ได้สุขไปอีกครึ่งชั่วโมง แล้วมันก็ทุกข์ไปอีกหกชั่วโมง หรือหนึ่งวัน
แล้วมันก็มานั่งเสพ แล้วก็บอกสุขอีกครึ่งชั่วโมง
ท่านยืนดูอย่างนี้ท่านจะเริ่มงงๆ ว่า ไอ้นี่มันบ้าหรือดีเนี่ย เอาล่ะมันสุขครึ่งชั่วโมงเนี่ย แลกกับความทุกข์ 24 23 ชั่วโมงครึ่ง มันคุ้มกันได้ยังไง
ใช่
…แล้วเราล่ะ…
…แล้วเราล่ะ…
อาจารย์ประเสริฐ อุทัยเฉลิม
จากธรรมบรรยายในคอร์สปฏิบัติธรรม มัคคานุคาเบื้องต้น
สามารถชมคลิปวีดีโอนี้ได้ที่นี่
https://www.youtube.com/watch?v=QJIG5sMDWpU

ศึกษาธรรมะอื่นๆจาก อ.ประเสริฐ อุทัยเฉลิม เพิ่มเติมได้ที่นี่
https://dhammaway.wordpress.com/tag/อ-ประเสริฐ-อุทัยเฉลิม/

ติดตามข่าวสารได้ที่ Facebook ผู้เดินตามมรรค
https://www.facebook.com/groups/605097869545632/

สิ่งที่ทำ ทำไปเพื่ออะไร

เวลาเราไปโรงเรียน รีบๆ ตื่นสายแล้วไปไม่ทัน พ่อแม่ต้องไปส่ง รถติดไฟแดงไหม ?
ติด
เบื่อไฟแดงไหม ?
เบื่อ
เกลียดตำรวจไหม ?
เกลียด..เปิดแต่ไฟแดง ทีฝั่งโน้นให้เขียวตลอด ทำไมฝั่งเราเปิดไฟแดง
ไปบอกตำรวจ เดี๋ยวครูกำลังจะอบรมตำรวจ ครูจะบอกตำรวจเปิดไฟเขียวให้หมดเลย ไม่รู้หรือไง ว่าคนขับรถเขาอยากได้ไฟเขียว เปิดทำไมไฟแดง
เปิดเขียวให้มันหมดทุกด้านไปเลยแล้วไปนอนบ้านไป คนจะได้ เยสสส!! เฮฮากันไปเลยบนรถ จะได้ไปถึงที่ทำงานไวหน่อย
… ถ้าตำรวจเปิดไฟเขียวหมด …
รู้นะว่าเกิดอะไรขึ้น
ถ้าไม่มีตำรวจที่ทำหน้าที่เลย
ยอมถูกด่าทุกอย่าง
คนบนถนนเกลียดกันเข้าไส้เลยพอเห็นตำรวจ
แต่มันทำให้เราไปได้ถึงที่หมาย
เพราะถ้าเขาทำตามใจทุกคน เปิดไฟเขียวให้หมดเลย รับรองว่าไม่มีใครถึงที่ทำงานแม้แต่คนเดียว
เอาให้แน่นะว่าอยากได้แบบไหน
ธรรมบรรยายในคอร์สปฏิบัติธรรม มัคคานุคา
(มัคค์น้อย Family – วันที่ ๒๓ ตุลาคม ๒๕๕๗ )
อาจารย์ประเสริฐ อุทัยเฉลิม

ฟังคลิปเสียงนี้ได้ที่นี่ค่ะ
(2 นาที) “ทำไปเพื่ออะไร”
https://www.youtube.com/watch?v=i3q-Z_U8A6Y

ศึกษาธรรมะเพิ่มเติมจาก อาจารย์ประเสริฐ อุทัยเฉลิม ได้ที่
http://www.suanyindee.net
https://dhammaway.wordpress.com/tag/อ-ประเสริฐ-อุทัยเฉลิม/

FB: ผู้เดินตามมรรค
https://www.facebook.com/groups/605097869545632/