นิทานเรื่อง “โรงเรียนสัตว์” นิทานสะท้อนมุมชีวิต

ความรู้เสริมจากทางโลก ที่จะเกื้อกูลต่อการปฏิบัติธรรม
จากศาสตร์สาขาวิชาอื่น หรือจากศาสนาอื่นๆ ข้อคิด คำคม วิถีการใช้ชีวิต และแรงบันดาลใจ
กาลครั้งหนึ่งนานมาแล้ว… ฝูงสัตว์ลงมติว่าพวกเขาจะต้องทำอะไรสักอย่างเยี่ยงวีรบุรุษเพื่อสะสางปัญหาของ “โลกใหม่”
พวกเขาจึงจัดตั้งโรงเรียน กำหนดหลักสูตรครอบคลุมเนื้อหาเรื่องการวิ่ง การปีนไต่ การว่ายน้ำ และการบิน
เพื่อให้ง่ายต่อการบริหารงาน สัตว์ทุกประเภทต้องสอบผ่านทุกวิชา
เป็ดทำได้ยอดเยี่ยมในวิชาว่ายน้ำ อันที่จริงเก่งกว่าครูผู้ฝึกสอนเสียอีก แต่กลับได้คะแนนแค่พอผ่านในวิชาการบิน คะแนนแย่มากในวิชาวิ่ง ในเมื่อทำวิชาวิ่งได้ไม่ดี ก็ต้องเลิกฝึกการว่ายน้ำไปก่อนเพื่อมาซ้อมการวิ่งต่อหลังโรงเรียนเลิก
การติวเข้มดำเนินไปนานจนพังผืดตีนเป็ดบาดเจ็บ คะแนนว่ายน้ำจึงตกมาอยู่ในเกณฑ์เฉลี่ย
ในเมื่อคะแนนเฉลี่ยเป็นเกณฑ์วัดที่ยอมรับได้ในโรงเรียน ก็ไม่มีใครเป็นห่วงกังวลอะไรอีก ยกเว้นแต่เป็ด
กระต่ายเป็นที่หนึ่งในชั้นในวิชาวิ่ง แต่ถึงขั้นสติแตกเมื่อต้องลงวิชาว่ายน้ำ
กระรอกทำได้ยอดเยี่ยมวิชาปีนไต่ จนกระทั่งถึงวิชาการบิน ในยามที่ครูบังคับให้ร่อนขึ้นจากพื้นดิน แทนที่จะยอมให้กระรอกร่อนลงจากยอดไม้
กระรอกเป็นตะคริวจากการฝึกสาหัส จนคะแนนเหลือเพียง C ในวิชาปีนไต่ และได้ D ในวิชาวิ่ง
นกอินทรีย์เป็นเด็กมีปัญหา ถูกลงโทษกำกับวินัยรุนแรงที่สุด ในวิชาปีนไต่นกอินทรีย์เอาชนะเพื่อนได้ทุกตัวในการขึ้นไปถึงยอดไม้ แต่กลับใช้วิธีการของตัวเองขึ้นไปอยู่บนนั้น
เมื่อถึงสิ้นปีการศึกษา ปลาไหลที่ผ่านโรงเรียนสัตว์มาแล้ว ว่ายน้ำได้ยอดเยี่ยม วิ่งก็ได้ด้วย ปีนไต่ต้นไม้และบินได้นิดหน่อย รวมแล้วได้คะแนนเฉลี่ยสูงสุด ได้เป็นตัวแทนของชั้นเรียนกล่าวคำอำลาสถาบัน
หมาจิ้งจอกทุ่งหญ้าเลิกเรียนกลางคัน ต้องแบกภาระภาษีอุดหนุนการศึกษาไว้เอง เพราะว่าฝ่ายบริหารของโรงเรียนยืนกรานไม่ยอมบรรจุวิชาขุดหลุมไว้ในหลักสูตร
หมาจิ้งจอกส่งลูกไปเป็นเด็กฝึกงานกับตัวแบดเจอร์
และต่อมาได้ร่วมกับตัวตุ่นและกระรอกดิน จัดตั้งโรงเรียนเอกชนขึ้นมาจนประสบความสำเร็จได้
นิทานเรื่อง “โรงเรียนสัตว์”
ดร. อาร์ เอช. รีฟส์ (George Reavis)
Advertisements