จิตมันคุยกัน – พระครูเกษมธรรมทัต (หลวงพ่อสุรศักดิ์ เขมรังสี)

“…บางคนรู้สึกเหมือนจิตมันคุยกัน
จิตมันพูดกันในจิต
พูดอย่างนี้ ตอบอย่างนั้น

เมื่อรู้ไม่ทันก็กลับหลงว่า
เป็นนิมิต เครื่องหมาย
สัตว์ บุคคล ตัวตนเราเขาไป


ที่จริงก็คือจิตที่คิดนั่นแหละ
คิดอย่างนี้ไปอย่างนั้น
เป็นภาษาเป็นคำพูด
ถ้ารู้ได้ตรงจิตเวลามีคำพูด
ภาษาก็จะอันตรธาน


เรียกว่าสามารถตัดความปรุงแต่ง
ทำให้ความปรุงแต่งต่าง ๆ หยุดลงได้
ไม่ผลิตเป็นภาษาหรือคำพูดอะไรขึ้นมา


แต่มันก็เป็นไปชั่วระยะหนึ่ง
เดี๋ยวมันก็ผลิตอีก
ปรุงแต่งวิพากษ์วิจารณ์
ภาษาก็เกิดขึ้นมาอีก
เรียกว่าคิดนึกเป็นเรื่องเป็นราว


ฉะนั้น ผู้ปฏิบัติเมื่อปฏิบัติไปอย่างแยบคาย
ก็จะเห็นต้นกำเนิดของความคิด

พอจิตมันตรึกนึกก็รู้ทัน
พอนึกก็รู้ทัน ๆ มันก็นึกไปไม่ได้
พอรู้ทันมันก็ไม่นึกขยายออกไป
มันจะสลายตัว จะทำลายความปรุงแต่ง
หยุดความปรุงแต่ง พอปรุงนึกรู้ทัน มันก็ไม่ไปไหน


ถ้ารู้ตรงบ่อย ๆ ปล่อยวางถูกต้อง
จิตก็จะเกิดสมาธิขึ้นโดยธรรมชาติ
ถ้ารู้ที่จิตบ่อย ๆ รู้ตรงที่ความปรุงแต่งบ่อย ๆ
จะเกิดสมาธิขึ้นมาโดยไม่ต้องจงใจเพ่งสร้างสมาธิ
สมาธิจะเกิดมากขึ้นมาเอง
จะรู้สึกว่าจิตใจสงบดื่มด่ำลงไปอีกระดับหนึ่ง
คือสงบว่างลงไปแต่มันเป็นความสงบว่างแบบมีสภาวะ


ว่างในทีนี้หมายถึงว่างจากสมมติ
ว่างจากความสำคัญมั่นหมายจากความปรุงแต่ง

แต่มันเป็นสภาวะเป็นธาตุรู้เป็นสภาพรู้อยู่
เป็นระยะขณะหนึ่งแล้วก็ปรุงได้อีก
มีภาษามีความหมายก็รู้สึก
ขอฝากไว้สำหรับท่านที่ปฏิบัติถึงจุดนี้
ก็ลองสังเกตสิ่งเหล่านี้ดู…”

เนื้อหาข้อความ ตัดทอนจากพระธรรมเทศนาเรื่อง
“วิถีสู่ความดับทุกข์” โดยพระครูเกษมธรรมทัต (หลวงพ่อสุรศักดิ์ เขมรํสี)

ซึ่งอยู่ในครึ่งหลังของหนังสือเรื่อง “ชีวิตนี้เพื่อสิ่งใด” (หน้า ๓๐-๖๙)

อ่านแบบออนไลน์ได้ที่นี่
https://dhammaway.wordpress.com/2012/01/24/way-of-no-sadness/

หรือดาวโหลด pdf ได้ที่นี่
http://www.kanlayanatam.com/Mybookneanam/cheevitnee.pdf

Advertisements