ระลึกรู้แล้วโทสะไม่หาย – พระครูเกษมธรรมทัต (สุรศักดิ์ เขมรังสี)

“…โดยปกติแล้วเมื่อสติสัมปชัญญะเข้าไปดูเข้าไปรู้
เขาก็จะแก้ไขกันเองโดยธรรมชาติ
เรียกว่าเอาธรรมฝ่ายดีเข้าไปสลับ
การเข้าไประลึกรู้ นั่นคือเข้าไปเกิดแทน

แต่ว่าความรู้สึกของผู้ปฏิบัติ
จะรู้สึกว่าสิ่งเหล่านั้นยังไม่หาย

เข้าไปดูแล้วก็ยังไม่หาย
เช่น เราเกิดโทสะ เกิดความแค้น
เกิดความรู้สึกไม่พอใจ
สติสัมปชัญญะเข้าไปดู
ในลักษณะว่ามันยังโกรธอยู่
ยังคับแค้นอยู่ ยังไม่สบายใจ

ก็ต้องพิจารณาว่า
ดูนั้นดูอย่างปล่อยวางไหม
ดูแบบวางเฉยไหม
ถ้าปรับถูกต้องก็จะพบว่า
อาการของความโกรธความแค้น
จะจางคลายให้ดู

ถ้าสติสัมปชัญญะที่เข้าไปดู
ยังไม่มีความคมกล้า
ยังไม่มีความถูกต้องสมบูรณ์แบบ
หรือว่ายังไม่เกิดต่อเนื่อง
มันเหมือนกับว่านิวรณ์เหล่านั้นยังเกิดอยู่
ยังแสดงอาการอยู่

แต่เมื่อเราใช้ความพากเพียรดูไป
รู้ไป อดทน อดกลั้น วางเฉย
ก็จะเห็นธรรมชาติเหล่านั้นมีการเปลี่ยนแปลง
มีความจางคลายให้ดู
มีความเกิดและความดับปรากฏให้เห็น
บางทีมันก็ดับวูบลงไปทันที

ถ้าสติสัมปชัญญะของเรามีความคมกล้า
รู้ได้ตรงตัวมันจริง ๆ ปล่อยวางจริง ๆ
ความโกรธเหล่านั้นก็จะ
แสดงอาการดับหายไปทันที
จะพบว่าสิ่งเหล่านี้มีความหมดไป
ไม่เที่ยง บังคับไม่ได้ทั้งนั้น…”

เนื้อหาข้อความ ตัดทอนจากพระธรรมเทศนาเรื่อง
“วิถีสู่ความดับทุกข์” โดยพระครูเกษมธรรมทัต (หลวงพ่อสุรศักดิ์ เขมรํสี)

ซึ่งอยู่ในครึ่งหลังของหนังสือเรื่อง “ชีวิตนี้เพื่อสิ่งใด” (หน้า ๓๐-๖๙)

อ่านแบบออนไลน์ได้ที่นี่
https://dhammaway.wordpress.com/2012/01/24/way-of-no-sadness/

หรือดาวโหลด pdf ได้ที่นี่
http://www.kanlayanatam.com/Mybookneanam/cheevitnee.pdf

Advertisements