อนึ่งผู้หาจิตตัวเองไม่เจอ – พระครูเกษมธรรมทัต (สุรศักดิ์ เขมรํสี)

“…อุปมาจิตเหมือนกับคน
สมมุติว่าจิตเหมือนคนคนหนึ่ง

ในศาลานี้ก็มีคนอยู่หลายๆคน
ทั้งผู้หญิง ผู้ชาย พระ เณร
แม่ชี อุบาสก อุบาสิกา
เราคนคนหนึ่งก็มอง
โอ้..มีคนนั้น คนนั้น

นี้ถ้าเกิดเขาออกกันไปหมด
ออกไปทีละคน ทีละคน
ชักน้อยลง น้อยลง
หนักเข้า ไปกันหมด
มองไปก็ไม่มีคนซะแล้ว
ว่างไปหมดในศาลานี้
มองไปก็ไม่มี มองไปก็ไม่มี
หาคนไม่ได้ซักคนนึง
เดินหาฝักใฝ่ก็ไม่มีคน

ถามว่ามีคนไหม ในขณะนั้น
ก็มีตัวเองอยู่หนิ
มีตัวเองเป็นคนคนนึง
แต่หาตัวคนไม่เจอ
แล้วก็บอก เอ้..ไม่มีอะไรเลย ว่างไปหมด
แท้ที่จริงก็มีตัวเอง เดินหาคนอยู่

อุปมาเหมือนกับจิตมันหาจิตไม่เจอ
เอ้…ไม่มีอะไร ไม่มีอะไร
แท้ที่จริงก็มีตัวเอง
จิตมันก็มีตัวจิตอยู่นั่นแหละ
ที่กำลังหา ที่กำลังค้นหา
ทำยังไงถึงจะเจอมัน
ทำไมคนที่หาคนอื่น
คนอื่นเค้าไปหมด
แล้วหาตัวเองไม่เจอ
ทำไงถึงจะหาเจอ
คนคนนั้น มันก็ต้องหยุด
แล้วก็ย้อนดู
อ่า..ก็มีตัวเองอยู่

จิตก็เหมือนกันหนะ
มันจะต้องรู้สึกตัวของมัน
ย้อนรู้ตัวของมัน
ไม่ใช่ไปหาอย่างอื่น
ต้องรู้สึกรับรู้ของมันเอง…”

จากไฟล์เสียงเรื่อง “ระลึกให้ตรงต่อสภาวะ” (นาทีที่ 45.21)
โดย พระครูเกษมธรรมทัต (สุรศักดิ์ เขมรํสี)

File: http://www.fungdham.com/download/sound/surasak/cd5/Track08.mp3

Advertisements