จริงๆแล้ว…เราคืออะไรกัน? – ถามดังตฤณ

(เป็นคำถามที่เกิดขึ้นบน Facebook เมื่อประมาณวันที่ 5 ตุลาคม 2554)
ถาม : ความรู้สึกเป็นเรา เกิดจากความรู้สึกตอนสัมผัส ความรู้สึกตอนที่ลมหายใจเข้าออก ความรู้สึกที่ตามองเห็น เกิดจากความรู้สึกนึกคิด เกิดเป็นความรู้สึกว่าเป็นเราขึ้นมาใช่ไหมคะ สิ่งที่เรารับรู้ว่าเป็นเรา นี้คืออะไร จริงๆแล้ว…เราคืออะไรกัน?
ดังตฤณ : ทั้งหลายทั้งปวงล้วนแล้วแต่มารวมลงที่ “ความรู้สึก” อันเป็นขณะปัจจุบันที่เรามีชีวิต

ความรู้สึกที่เข้มข้น จะเหนี่ยวนำให้จิตเกิดอาการยึดมั่นเป็นจริงเป็นจัง จิตมีลักษณะปิดแคบและมืดอยู่ด้วยโมหะ สำคัญมั่นหมายว่านี่เราแน่ๆ ที่กำลังเห็น กำลังได้ยิน กำลังคิดอ่าน

ต่อเมื่อถอนความยึดได้ด้วยการทำจิตให้อยู่ในภาวะเห็นตามจริงๆว่าภาวะความรู้สึกก็ดี ภาวะกระทบจากภายนอกก็ดี ปฏิกิริยาทางความคิดก็ดี ล้วนแล้วแต่ปรากฏเพื่อแสดงความไม่เที่ยง ไม่ใช่ปรากฏเพื่อแสดงความอยู่ยั้งค้ำฟ้า โมหะก็ค่อยๆเบาบางลง หลังคามุงจิตเหมือนเปิดออกให้ค่อยๆเห็นความจริงที่เหมือนฟ้ากว้าง ไม่ใช่คุกแคบ

สรุปคือ ตัวเราจริงๆ คือการไหลอย่างต่อเนื่องของรูปนามที่เกิดดับ คลี่คลายกลายเป็นอื่น แต่ละขณะของการคลี่คลาย มีการเหนี่ยวนำให้เกิดความรู้สึกแรงๆ เป็นจริงเป็นจัง จิตจึงอยู่ในอาการยึดมั่นผิดๆที่เรียกว่า “อุปาทาน”

อุปาทานนั่นแหละตัวเรา

[ดังตฤณ เป็นนามปากกาของนักเขียนธรรมะชื่อดังท่านนึง ชื่อจริงๆคือ ศรันย์ ไมตรีเวช
ใครคือดังตฤณ คลิกที่นี่ หรือ คลิกที่นี่]
Advertisements